چشم پزشكان از خطرات نور خورشيد ميگويند
چشم پزشكان ميگويند: كسانيكه در ساعات آفتابي از خانه خارج مي‌شوند، پوست و چشم‌ها را بايد از پرتوهاي زيان بار خورشيد بپوشانند.
به گزارش روز سه‌شنبه يك پايگاه اينترنتي به نقل از آكادمي چشم پزشكي آمريكا ( ،(AAOشواهد فزاينده‌اي وجود دارد كه قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش نور خورشيد در طول زمان، مي‌تواند به بيماريهاي چشمي گوناگون و حتي از دست دادن بينايي منجر شود.
به گفته AAOشماري از پژوهشها نشان داده‌اند كه قرار گرفتن در معرض نور آفتاب، با بيماري تحليل رفتن "لكه زرد شبكيه" مربوط به سن ارتباط دارد.
در اين بيماري، لكه زرد شبكيه كه مسوول ديدن است، از كار مي‌افتد و كمبود شديد ديد به وجود مي‌آيد.
همچنين اشعه ماوراء بنفش نور خورشيد مي‌تواند، باعث "آب مرواريد" يعني تيرگي عدسي چشم شود.
بيماري ديگر "سوختگي قرنيه" يا همان پرده شفاف پوشاننده مردمك است كه مانند پوست ممكن است دچار آفتاب سوختگي شود.
به گفته دانشمندان، عينك آفتابي مناسب بايد ۹۹تا ۱۰۰درصد اشعه ماوراء بنفش را جذب كند.
رنگ عدسي در اين مورد اهميت ندارد، زيرا لايه‌اي كه بر روي عدسي كشيده مي شود تا مانع عبور اشعه ماوراء بنفش شود، بيرنگ است.
همچنين در بهترين حالت، فريم عينك آفتابي، بايد به گونه‌اي باشد كه كاملا چشم‌ها را در بر گيرد و به پوست بچسبد تا نور از كناره‌ها به چشم نرسد و در ضمن، يك كلاه با لبه پهن هم مي‌تواند حفاظت بيشتري ايجاد كند.
براساس توصيه ،AAOحتي در روزهاي بدون آفتاب شديد هم بهتر است عينك آفتابي زده و علاوه بر آن، لنزهاي تماسي داخل چشم هم بايد داراي خاصيت حفاظتي در برابر اشعه ماوراء بنفش باشند.
جمعه، تیر ۱۰، ۱۳۸۴
شير مادر مانع از نزديك بيني كودكان
يك تحقيق نشان داد شير مادر داراي مواد طبيعي بسياري است و مانع از چاقي ، بيماري هاي گوارشي و جسمي در كودكان مي شود.
به نوشته عرب آنلاين ، محققان اخيرا به اين نتيجه رسيده اند كه شير مادر مانع از ابتلاي كودكان به نزديك بيني و استفاده از عينك مي شود.
محققان دانشگاه پنسلوانياي آمريكا به همراه محققان دانشگاه ملي سنگاپور گفتند: كودكاني كه از شير مادر استفاده مي كنند وقتي به سنين ده تا دوازده سالگي رسيدند بخاطر عناصر طبيعي موجود در شير مادر ، از نزديك بيني در امان مي مانند.
محققان با بررسي 800 كودك 10 تا 12 ساله در سنگاپور گفتند : 69 درصد كودكاني كه از شير مادر استفاده نمي كنند دچار نزديك بيني شدند.
يك تحقيق نشان داد شير مادر داراي مواد طبيعي بسياري است و مانع از چاقي ، بيماري هاي گوارشي و جسمي در كودكان مي شود.
به نوشته عرب آنلاين ، محققان اخيرا به اين نتيجه رسيده اند كه شير مادر مانع از ابتلاي كودكان به نزديك بيني و استفاده از عينك مي شود.
محققان دانشگاه پنسلوانياي آمريكا به همراه محققان دانشگاه ملي سنگاپور گفتند: كودكاني كه از شير مادر استفاده مي كنند وقتي به سنين ده تا دوازده سالگي رسيدند بخاطر عناصر طبيعي موجود در شير مادر ، از نزديك بيني در امان مي مانند.
محققان با بررسي 800 كودك 10 تا 12 ساله در سنگاپور گفتند : 69 درصد كودكاني كه از شير مادر استفاده نمي كنند دچار نزديك بيني شدند.
یکشنبه، تیر ۰۵، ۱۳۸۴
اصول و نحوه انتخاب و استفاده از عینک‌های آفتابی
عینک آفتابی به عینکی اطلاق می‌شود که اولاً زیادی نور خورشید را جذب نماید و میزان مناسبی از نور را به چشم برساند و ثانیاً اشعه مضر نور خورشید و به ویژه اشعه فرابنفش (UV) را به طور کامل جذب کند.
با توجه به شدت اشعه آفتاب در کشور ما و گزارش‌های متعددی که در مورد زیان اشعه فرابنفش منتشر شده، مقوله استفاده از عینک‌های آفتابی اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است.
انتخاب عینک‌های آفتابی اغلب بر مبنای در دسترس بودن، وضعیت ظاهری عینک و قیمت آن، بدون در نظر گرفتن ویژگی‌های فنی و نحوه ساخت و نیاز موارد خاص انجام می‌گیرد. تداوم این روند و عدم توجه به ویژگی‌های ضروری عینک و نیز عدم استفاده از عینک‌های آفتابی، بر حسب مورد، می‌تواند تبعاتی از قبیل خیرگی چشم، کاهش حدت بینایی، کاهش حساسیت به کنتراست و احتمالاً ایجاد کاتاراکت و بیماری سنی شبکیه را به دنبال داشته باشد.
با توجه به مراتب فوق به نظر می‌رسد ارایه یک مقاله علمی در مورد اصول و نحوه انتخاب و استفاده از عینک‌های آفتابی ضرورت داشته باشد که این مقاله به همین منظور تألیف و تنظیم شده است.
ویژگی های عینک های آفتابی از نظر نور مریی خورشید
عینک‌های آفتابی معمولی (استاندارد) معمولاً 15 تا 25 درصد از نور را از خود عبور می‌دهند و این میزان برای اکثر فعالیت‌های روزمره کافی است. در سایه، میزان نوری که با این عینک‌ها به چشم می‌رسد حدود cd/m2 60 است که برای دیدن، هنوز هم کافی است. البته برای فعالیت‌های خاصی که در محیط‌های بسیار پرنور انجام میشوند، عینک‌های تیره‌تری لازم است. این فعالیت‌ها شامل ورزش‌های زمستانی مانند اسکی و کوهنوردی در برف به ویژه در ارتفاعات زیاد، پرواز در ارتفاع بالاتر از ابرها و فعالیت‌هایی که در نور شدید آفتاب تابستان در ساعات طولانی انجام می‌شود، می‌باشند. برای این گونه محیط‌ها عینک‌هایی لازمند که فقط 12-8 درصد نور را از خود عبور می‌دهند و گاهی نیز از عینک‌هایی که 3 تا 5 درصد نور را از خود عبور می‌دهند استفاده می‌شود. این عینک‌ها بسیار تیره‌اند و برای رانندگی مناسب نیستند چون در نقاط سایه در جاده و کنار جاده و در داخل تونل‌ها اجازه دید کافی به راننده نمی‌دهند.
از نظر رنگ عینک‌های آفتابی، بهترین رنگ خاکستری است که رنگ اشیا و محیط اطراف را تغییر نمی‌دهد و با وجود کم‌کردن نور، رنگ محیط را برای استفاده‌کننده عوض نمی‌کند. عینک‌های آفتابی قهوه‌ای رنگ و سبز رنگ نیز استفاده میشوند. عینک‌های قهوه‌ای، نور آبی آسمان را کاهش و حساسیت به کنتراست را افزایش می‌دهند که برای رانندگی طولانی، مطلوب است. برای مبتلایان به نقص دید رنگ قرمز نیز، این عینک‌ها دید بهتری ایجاد می‌نمایند.
البته مبتلایان به نقص دید رنگ سبز و آبی، دیدشان با این عینک‌ها کمتر می‌شود. مبتلایان به نقص دید رنگ، روی انتخاب رنگ عینک آفتابی بهتر است با چشم پزشک مشورت نمایند. عینک‌های سبز رنگ، دیدن نور چراغ قرمز و زرد در تقاطع‌ها را کم می‌کنند و از این نظر مناسب نیستند. به طور کلی بهترین رنگ برای عینک‌های آفتابی در وهله اول خاکستری و پس از آن قهوه‌ای است.
اشعه فرابنفش و تأثیر آن بر چشم
نور آفتاب علاوه بر اشعه قابل رویت دارای اشعه نامریی نیز می باشد که اگر چه دیده نمی‌شوند ولی تأثیرات مهمی روی چشم دارد. این اشعه شامل نور فرابنفش و مادون قرمز می‌باشد. طول موج نور مریی بین 380 تا 780 نانومتر است و طول موج کمتر از آن، فرابنفش نامیده می‌شود. طول موج اشعه فرابنفش A، شامل طول موج 380-315 ؛ فرابنفش B، بین 315-290 و فرابنفش C، طول موج کمتر از 290 نانومتر می‌باشد. کوتاه‌ترین طول موج‌های فرابنفش (UVC) توسط اتم‌ها و مولکول‌های نیتروژن و اکسیژن و ازون جذب می‌شود و به همین دلیل در سطح زمین وجود ندارد ولی با وسایل مصنوعی مانند اشعه جوشکاری و امثال آن تولید می‌شود. اشعه فرابنفشی که به طور طبیعی به سطح زمین می‌رسد از نوع UVA و UVB می باشد. قرنیه چشم انسان طول موج کمتر از 300 را به طور کامل جذب مینماید ولی طول موج بالاتر از این طول موج یعنی قسمتی از طیف UVB و طول موج‌های بیشتر را به خوبی انتقال می‌دهد. اشعه جذب‌شونده چنانچه شدت کافی داشته باشد می‌تواند باعث آسیب قرنیه شود. اشعه UV پرانرژی‌ترین قسمت طیف نوری خورشید است که به سطح زمین می‌رسد و توسط مولکول‌های هوا پخش می‌شود و بنابراین در روزهای آفتابی در سطح زمین به وفور موجود است. همچنین اشعه فرابنفش (UVB)B به شدت توسط برف منعکس می‌شود. سوختگی قرنیه با این این اشعه با نام‌های مختلفی از قبیل برف‌کوری (snowblindness)، کراتیت نوری (photokeratitis)، (actinic keratitis) و غیره نامیده می‌شود. سوختگی قرنیه با اشعه؛ درد، ترس از نور، اشک‌ریزش و احساس وجود جسم خارجی در چشم ایجاد مینماید. این علایم 6 تا 12 ساعت بعد از تابیدن اشعه به چشم ظاهر میشوند. پوست پلک‌ها و صورت نیز قرمز می‌گردد. این علایم، ظرف 48 ساعت بهبود می‌یابند. سوختگی قرنیه در اثر انعکاس اشعه از سطح زمین، آب و آسفالت؛ کمتر از سطح برف پیش می‌آید چون این سطوح باعث انعکاس شدید اشعه نمی‌شوند. اشعه موجود در فضا نیز تا حدی توسط ابرو، مژه‌ها و پلک‌ها گرفته می‌شود.
بنابراین کسانی که در آفتاب بخوابند و به آسمان نگاه کنند به شدت در معرض سوختگی با اشعه UVB قرار می‌گیرند. از این رو کسانی که حمام آفتاب می‌گیرند لازم است از عینک‌های آفتابی استفاده نمایند. استفاده از عینک‌های آفتابی جاذب اشعه UVB برای کوهنوردان در برف و اسکی‌بازان و کسانی که در سواحل آفتابی استراحت می‌کنند الزامی و برای سایر فعالیت‌ها در محیط‌های آفتابی مورد توصیه اکید می‌باشد. کسانی که بدون عینک محافظ، به اشعه جوشکاری نگاه می‌کنند توسط اشعه فرابنفش A، B و C که از جوشکاری ساطع میشوند در معرض آسیب چشمی قرار می‌گیرند و علایم آنان مانند علایمی که در بالا ذکر شد البته با شدت بیشتر می‌باشد. تحقیقات علمی نشان داده‌اند که در ایجاد ناخنک، برجستگی‌های ملتحمه نزدیک قرنیه (pinguecula) و کراتوپاتی آب و هوای خشک (climatic dystrophy)، تماس طولانی با اشعه فرابنفش، نقش مهمی دارد.
عدسی چشم اشعه زیر 400 نانومتر را جذب می‌کند و بالاتر از آن را از خود عبور می‌دهد. بنابراین مقداری از اشعه فرابنفش که توسط قرنیه جذب نشده و عبور داده می‌شود، یعنی بین 300 تا 380 نانومتر، توسط عدسی جذب می‌گردد و به این طریق، عدسی به عنوان فیلتر اشعه UV عمل مینماید و مانع از رسیدن این اشعه به شبکیه می‌شود. اشعه‌ای که توسط عدسی جذب می‌شود ممکن است در ایجاد آب مروارید (کدورت عدسی چشم) نقش داشته باشد. در تحقیقات بر روی حیوانات، وجود اشعه UVB در محیط باعث آب مروارید شد ولی UVA تأثیری در این امر نداشته است. البته باز هم ممکن است تماس طولانی عدسی با اشعه UVA چنین اثری را ایجاد نماید.
در سال‌های اخیر کاهش لایه ازون توسط کلروفلوروکربن‌ها باعث عبور بیشتر طول موج 340-288 نانومتر شده و میزان آن در سطح زمین افزایش یافته است و حتی طول موج کمتر از 288 نانومتر نیز ممکن است به سطح زمین برسد. این اشعه UV با طول موج کوتاه، به شدت بر روی عدسی چشم، زیان‌بخش است و بنابراین ممکن است به علت عبور میزان کم ولی مداوم آن از قرنیه، شیوع آب مروارید (کاتاراکت) در آینده به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یابد.
پس از عمل آب مروارید که در آن عدسی از چشم خارج می‌شود، مقدار زیادی از اشعه UVA و UVB به شبکیه چشم می‌رسند. این که بعضی بیماران مدتی پس از عمل کلاً شکایت از قرمز دیدن اشیا می‌کنند ممکن است مربوط به این امر باشد زیرا حساسیت سلول‌های مخروطی (cone) آبی پس از مدتی کاهش می‌یابد. رسیدن اشعه UV به شبکیه ممکن است باعث ایجاد ورم سیستویید ماکولا و نیز بیماری سنی شبکیه گردد. اشعه UV تا 365 نانومتر و حتی کمتر از آن، پس از عمل کاتاراکت به شبکیه می‌رسند و احساس بنفش دیدن به بیمار می‌دهند. این اشعه از آنجا که ضریب انکسار آن با نور مریی کاملاً متفاوت است، تصویری مبهم ایجاد می‌کند و باعث کاهش کنتراست تصویر می‌شود. حتماً لازم است که لنزهای داخل چشمی (IOL) از نوعی باشند که اشعه UV را جذب نمایند و بیمارانی که فاقد این لنزها هستند باید از عینک‌های طبی، لنزهای تماسی و یا عینک‌های آفتابی استفاده نمایند که کاملاً جاذب این نوع اشعه باشند.
حتی میزان کمی از اشعه UV که در چشم‌های عمل‌نشده به شبکیه می‌رسد ممکن است باعث آسیب شبکیه شود. Yannuzzi و همکاران چهار مورد سوختگی خورشیدی را گزارش داده‌اند که در کسانی که حمام آفتاب می‌گرفته‌اند ایجاد شده است. همگی این بیماران در مدت دو روزی که در سال 1986 در نواحی شمال شرقی ایالات متحده، لایه ازن کاهش یافت، مشغول آفتاب گرفتن بوده‌اند. به نظر این محققان، علت رتینوپاتی، افزایش میزان اشعه UV در آن دو روز بوده است. بعضی از داروها حساسیت چشم و پوست را نسبت به آثار UV بیشتر می‌نمایند که معروف‌ترین آنها سورالن‌ها هستند.
این داروها برای درمان‌های پوستی به کار می‌روند و اگر در زمان استفاده از آنها، بیمار در معرض اشعه آفتاب شدید قرار گیرد، ممکن است مبتلا به آب مروارید شود.
داروهایی که حساسیت کمتری نسبت به نور ایجاد می‌نمایند شامل تتراسیکلین‌ها، سولفونامیدها، فنوتیازین‌ها، سولفونیل اوره، آلوپورینول و بعضی از داروهای خوراکی ضد بارداری می‌باشند.
اشعه مادون قرمز نیز در نور‌آفتاب وجود دارد، این اشعه دارای انرژی کمتری نسبت به فرابنفش می‌باشد و در زندگی معمولی، ضرری برای چشم ندارد. در بعضی از محیط‌های صنعتی این اشعه تولید می‌شود که در چنین شرایطی نیاز به عینک‌های مخصوص وجود دارد.
در ساخت عینک‌های آفتابی، جنس شیشه اهمیت فراوان دارد. ماده پلی کربنات، اشعه UV را به طور کامل جذب می‌کند. پلاستیک CR-39 نیز چنانچه با رنگ مخصوص رنگ شده باشد همین اثر را دارد ولی بدون این ماده رنگی، اشعه بین 350 تا 380 نانومتر را جذب نمی‌نماید. شیشه عادی به هیچ وجه جاذب اشعه UV محسوب نمی‌گردد.
عینک‌ها آفتابی و جذب اشعه فرابنفش
عینک‌های آفتابی معمولی (رنگ خاکستری- قهوه‌ای و سبز) که معمولاً از شیشه (crown glass)، که با رنگ مخصوص رنگ شده و یا از پلاستیک CR-39 ساخته میشوند، 85 درصد اشعه فرابنفش را جذب مینماید و برای استفاده معمولی کافی هستند. البته در بعضی شرایط، این مقدار جذب اشعه کافی نیست و جذب کامل لازم است. برای مثال در کسانی که در نزدیکی خط استوا که در آن اشعه خورشید عمود و شدید است و نیز کسانی که در ارتفاعات بالا زندگی می‌کنند و همچنین بیمارانی که در عمل آب مروارید، لنز داخل چشمی غیرجاذب UV برایشان کار گذاشته شده باشد، نیاز به عینک‌های آفتابی بهتری دارند که تقریباً همه اشعه UV را جذب نماید. شیشه این عینک‌ها از ماده پلی کربنات و یا CR-39 که رنگ خاصی به آن زده شده باشد، ساخته می‌شود. پلی‌کربنات در مقابل ضربه نیز شدیداً مقاوم است و به طور کلی بهترین ماده برای ساخت عینک‌های آفتابی محسوب می‌گردد.
متأسفانه انواع بسیاری از عینک‌های آفتابی در بازار عرضه میشوند که شناسایی کیفیت و میزان جذب اشعه آنها برای افراد عادی دشوار است. برای شناسایی کیفیت شیشه عینک می‌توان از روی جنس آن و منحنی جذب اشعه که در بروشور عینک ذکر می‌شود، قضاوت کرد. البته چنانچه پزشک نوع خاص عینک و کارخانه سازنده را مشخص نماید، تکلیف بیمار مشخص‌تر خواهد بود.
اشعه‌ای که از دور قاب عینک به چشم می‌رسد نیز می‌تواند مضر باشد. بهتر است عینک‌های آفتابی دارای قاب بزرگ باشند و شیشه نزدیک به چشم قرار گیرد. وجود محافظ جانبی در قاب عینک‌ها نیز امتیاز بزرگی محسوب می‌شود. اشخاصی که از عینک‌های طبی استفاده می‌نمایند برای محافظت از اشعه مضر آفتاب می‌توانند از آفتاب‌‌گیرهای خاصی که روی عینک نصب می‌شود، استفاده نمایند.
چه کسانی بیشتر به عینک آفتابی نیاز دارند؟
1- کسانی که تحت عمل کاتاراکت بدون کارگذاری لنز داخل چشمی و یا با کارگذاری انواع غیرجاذب UV قرار گرفته‌اند.
2- بیماران مبتلا به آب مروارید برای جلوگیری از پخش نور
3- کسانی که از داروهای حساس‌کننده به نور استفاده می‌نمایند.
4- کسانی که به تناسب شغل در معرض نور UV قرار دارند مانند جوشکاران، متخصصان الکترونیک، گرافیک و محققان در زمینه‌های مربوط.
5- کسانی که مدت زیادی از روز را در آفتاب می‌گذرانند.
6- مبتلایان به ناخنک و دژنرسانس ماکولا (بیماری سنی شبکیه)
7- کسانی که فعالیت‌هایی مانند اسکی روی برف، حمام آفتاب گرفتن و کوهنوردی در ارتفاعات بسیار بالا و برفگیر دارند.
8- کسانی که از لامپ‌های آفتابی استفاده می‌نمایند.
9- کودکانی که ساعت‌های متمادی در محیط‌های آفتابی مشغول بازی میشوند.
به طور کلی نیز استفاده از عینک‌های آفتابی در تابستان و در موارد نور شدید آفتاب برای همه اشخاص مفید است.
اثر اشعه آفتاب روی بافت‌های بدن، جمع‌شونده (cumulative) است. یعنی اثری که اشعه روی بافت می‌گذارد باقی می‌مانده و اثر مواقع دیگر به آن اضافه میشوند. بنابراین تماس طولانی کودکان و جوانان با آفتاب می‌تواند اثر خود را در سنین متوسط و بالا ظاهر نماید.
میزان اشعه UV در ساعات وسط روز، بین 10 صبح تا 4 بعداز ظهر، از مواقع دیگر بیشتر است و کسانی که در این ساعات از روز در فضای آزاد به سر می‌برند بیشتر نیاز به استفاده از عینک آفتابی دارند. مشخصات کلی یک عینک آفتابی خوب را می توان به صورت زیر خلاصه نمود.
ویژگی‌های کلی عینک آفتابی مناسب
1- تیرگی عینک آفتابی باید به حدی باشد که شخص در نور آفتاب با آن راحت باشد و دچار حالت خیرگی نشود. یک دستور ساده برای فهمیدن مناسب تیرگی عینک این است که زمانی که در یک اتاق با نور معمولی با عینک به آینه نگاه می‌کنیم، چشم‌های خود را نبینیم. حداکثر موارد میزان عبور نور 15 درصد تا 25 درصد مناسب است، یعنی عینک باید 75 تا 85 درصد نور را جذب یا منعکس نماید. البته برای بعضی فعالیت‌ها مانند اسکی، کوهنوردی، پرواز در بالای ابرها و به سر بردن در سواحل آفتابی عینک‌های تیره‌تری لازم است. در این موارد بهتر است عینک حفاظ جانبی نیز داشته باشد.
2- وقتی عینک‌های آفتابی را در مقابل یک صفحه طرح‌دار تکان می‌دهیم نباید صفحه موج‌دار، تار و کج و معوج دیده شود.
3- عینک‌های آفتابی نباید تشخیص رنگ‌های اشیا و چراغ‌های راهنمایی را مختل نماید. رنگ خاکستری شیشه عینک از این نظر ارجح است.
4- شیشه‌ها باید نسبت به ضربه مقاوم باشند. پلی‌کربنات از همه موارد مقاوم‌تر است. سایر عینک‌ها نیز باید استانداردهای FDA را از نظر مقاوم بودن داشته باشند.
5- لازم است شیشه‌های عینک، جاذب اشعه UV باشند. استاندارد ANSI Z 80.3 مقرر می‌دارد که برای موارد عادی،حداکثر عبور اشعه UVB، پنج درصد و برای موارد خاصی که در بالا ذکر شد، یک درصد باشد. حداکثر عبور UVA برای موارد عادی باید به اندازه میزان عبور نورمریی و برای موارد خاص نصف میزان عبور نورمریی باشد.
6- قاب عینک‌های آفتابی باید بزرگ باشد تا محافظت کافی صورت گیرد. محافظ جانبی عینک نباید به نحوی باشد که دید کناری را مختل نماید.
نتیجه‌گیری
به طور کلی از بحث مفصل مطرح شده در بالا نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که برای مصارف عادی در کشورمان،شیشه‌های پولاریزان رنگی که 75 تا 85 درصد ازنور را جذب مینماید و اشعه فرابنفش را نیز جذب نمایند، مناسب‌ترین شیشه‌های آفتابی می‌باشند. این شیشه‌ها را می‌توان به شکل عینک آفتابی جداگانه و یا فیلترهایی که روی عینک‌های طبی نصب می‌شود (on filters- clip)، استفاده نمود. در مواردی که شخص نیاز به عینک طبی ندارد و عینک‌های آفتابی جداگانه استفاده میشوند، بهتر است قاب عینک بزرگ باشد تا نور جانبی نیز کمتر به چشم برسد.
منبع: مؤلف: دکتر سید مهدی مدرس زاده
عینک آفتابی به عینکی اطلاق می‌شود که اولاً زیادی نور خورشید را جذب نماید و میزان مناسبی از نور را به چشم برساند و ثانیاً اشعه مضر نور خورشید و به ویژه اشعه فرابنفش (UV) را به طور کامل جذب کند.
با توجه به شدت اشعه آفتاب در کشور ما و گزارش‌های متعددی که در مورد زیان اشعه فرابنفش منتشر شده، مقوله استفاده از عینک‌های آفتابی اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است.
انتخاب عینک‌های آفتابی اغلب بر مبنای در دسترس بودن، وضعیت ظاهری عینک و قیمت آن، بدون در نظر گرفتن ویژگی‌های فنی و نحوه ساخت و نیاز موارد خاص انجام می‌گیرد. تداوم این روند و عدم توجه به ویژگی‌های ضروری عینک و نیز عدم استفاده از عینک‌های آفتابی، بر حسب مورد، می‌تواند تبعاتی از قبیل خیرگی چشم، کاهش حدت بینایی، کاهش حساسیت به کنتراست و احتمالاً ایجاد کاتاراکت و بیماری سنی شبکیه را به دنبال داشته باشد.
با توجه به مراتب فوق به نظر می‌رسد ارایه یک مقاله علمی در مورد اصول و نحوه انتخاب و استفاده از عینک‌های آفتابی ضرورت داشته باشد که این مقاله به همین منظور تألیف و تنظیم شده است.
ویژگی های عینک های آفتابی از نظر نور مریی خورشید
عینک‌های آفتابی معمولی (استاندارد) معمولاً 15 تا 25 درصد از نور را از خود عبور می‌دهند و این میزان برای اکثر فعالیت‌های روزمره کافی است. در سایه، میزان نوری که با این عینک‌ها به چشم می‌رسد حدود cd/m2 60 است که برای دیدن، هنوز هم کافی است. البته برای فعالیت‌های خاصی که در محیط‌های بسیار پرنور انجام میشوند، عینک‌های تیره‌تری لازم است. این فعالیت‌ها شامل ورزش‌های زمستانی مانند اسکی و کوهنوردی در برف به ویژه در ارتفاعات زیاد، پرواز در ارتفاع بالاتر از ابرها و فعالیت‌هایی که در نور شدید آفتاب تابستان در ساعات طولانی انجام می‌شود، می‌باشند. برای این گونه محیط‌ها عینک‌هایی لازمند که فقط 12-8 درصد نور را از خود عبور می‌دهند و گاهی نیز از عینک‌هایی که 3 تا 5 درصد نور را از خود عبور می‌دهند استفاده می‌شود. این عینک‌ها بسیار تیره‌اند و برای رانندگی مناسب نیستند چون در نقاط سایه در جاده و کنار جاده و در داخل تونل‌ها اجازه دید کافی به راننده نمی‌دهند.
از نظر رنگ عینک‌های آفتابی، بهترین رنگ خاکستری است که رنگ اشیا و محیط اطراف را تغییر نمی‌دهد و با وجود کم‌کردن نور، رنگ محیط را برای استفاده‌کننده عوض نمی‌کند. عینک‌های آفتابی قهوه‌ای رنگ و سبز رنگ نیز استفاده میشوند. عینک‌های قهوه‌ای، نور آبی آسمان را کاهش و حساسیت به کنتراست را افزایش می‌دهند که برای رانندگی طولانی، مطلوب است. برای مبتلایان به نقص دید رنگ قرمز نیز، این عینک‌ها دید بهتری ایجاد می‌نمایند.
البته مبتلایان به نقص دید رنگ سبز و آبی، دیدشان با این عینک‌ها کمتر می‌شود. مبتلایان به نقص دید رنگ، روی انتخاب رنگ عینک آفتابی بهتر است با چشم پزشک مشورت نمایند. عینک‌های سبز رنگ، دیدن نور چراغ قرمز و زرد در تقاطع‌ها را کم می‌کنند و از این نظر مناسب نیستند. به طور کلی بهترین رنگ برای عینک‌های آفتابی در وهله اول خاکستری و پس از آن قهوه‌ای است.
اشعه فرابنفش و تأثیر آن بر چشم
نور آفتاب علاوه بر اشعه قابل رویت دارای اشعه نامریی نیز می باشد که اگر چه دیده نمی‌شوند ولی تأثیرات مهمی روی چشم دارد. این اشعه شامل نور فرابنفش و مادون قرمز می‌باشد. طول موج نور مریی بین 380 تا 780 نانومتر است و طول موج کمتر از آن، فرابنفش نامیده می‌شود. طول موج اشعه فرابنفش A، شامل طول موج 380-315 ؛ فرابنفش B، بین 315-290 و فرابنفش C، طول موج کمتر از 290 نانومتر می‌باشد. کوتاه‌ترین طول موج‌های فرابنفش (UVC) توسط اتم‌ها و مولکول‌های نیتروژن و اکسیژن و ازون جذب می‌شود و به همین دلیل در سطح زمین وجود ندارد ولی با وسایل مصنوعی مانند اشعه جوشکاری و امثال آن تولید می‌شود. اشعه فرابنفشی که به طور طبیعی به سطح زمین می‌رسد از نوع UVA و UVB می باشد. قرنیه چشم انسان طول موج کمتر از 300 را به طور کامل جذب مینماید ولی طول موج بالاتر از این طول موج یعنی قسمتی از طیف UVB و طول موج‌های بیشتر را به خوبی انتقال می‌دهد. اشعه جذب‌شونده چنانچه شدت کافی داشته باشد می‌تواند باعث آسیب قرنیه شود. اشعه UV پرانرژی‌ترین قسمت طیف نوری خورشید است که به سطح زمین می‌رسد و توسط مولکول‌های هوا پخش می‌شود و بنابراین در روزهای آفتابی در سطح زمین به وفور موجود است. همچنین اشعه فرابنفش (UVB)B به شدت توسط برف منعکس می‌شود. سوختگی قرنیه با این این اشعه با نام‌های مختلفی از قبیل برف‌کوری (snowblindness)، کراتیت نوری (photokeratitis)، (actinic keratitis) و غیره نامیده می‌شود. سوختگی قرنیه با اشعه؛ درد، ترس از نور، اشک‌ریزش و احساس وجود جسم خارجی در چشم ایجاد مینماید. این علایم 6 تا 12 ساعت بعد از تابیدن اشعه به چشم ظاهر میشوند. پوست پلک‌ها و صورت نیز قرمز می‌گردد. این علایم، ظرف 48 ساعت بهبود می‌یابند. سوختگی قرنیه در اثر انعکاس اشعه از سطح زمین، آب و آسفالت؛ کمتر از سطح برف پیش می‌آید چون این سطوح باعث انعکاس شدید اشعه نمی‌شوند. اشعه موجود در فضا نیز تا حدی توسط ابرو، مژه‌ها و پلک‌ها گرفته می‌شود.
بنابراین کسانی که در آفتاب بخوابند و به آسمان نگاه کنند به شدت در معرض سوختگی با اشعه UVB قرار می‌گیرند. از این رو کسانی که حمام آفتاب می‌گیرند لازم است از عینک‌های آفتابی استفاده نمایند. استفاده از عینک‌های آفتابی جاذب اشعه UVB برای کوهنوردان در برف و اسکی‌بازان و کسانی که در سواحل آفتابی استراحت می‌کنند الزامی و برای سایر فعالیت‌ها در محیط‌های آفتابی مورد توصیه اکید می‌باشد. کسانی که بدون عینک محافظ، به اشعه جوشکاری نگاه می‌کنند توسط اشعه فرابنفش A، B و C که از جوشکاری ساطع میشوند در معرض آسیب چشمی قرار می‌گیرند و علایم آنان مانند علایمی که در بالا ذکر شد البته با شدت بیشتر می‌باشد. تحقیقات علمی نشان داده‌اند که در ایجاد ناخنک، برجستگی‌های ملتحمه نزدیک قرنیه (pinguecula) و کراتوپاتی آب و هوای خشک (climatic dystrophy)، تماس طولانی با اشعه فرابنفش، نقش مهمی دارد.
عدسی چشم اشعه زیر 400 نانومتر را جذب می‌کند و بالاتر از آن را از خود عبور می‌دهد. بنابراین مقداری از اشعه فرابنفش که توسط قرنیه جذب نشده و عبور داده می‌شود، یعنی بین 300 تا 380 نانومتر، توسط عدسی جذب می‌گردد و به این طریق، عدسی به عنوان فیلتر اشعه UV عمل مینماید و مانع از رسیدن این اشعه به شبکیه می‌شود. اشعه‌ای که توسط عدسی جذب می‌شود ممکن است در ایجاد آب مروارید (کدورت عدسی چشم) نقش داشته باشد. در تحقیقات بر روی حیوانات، وجود اشعه UVB در محیط باعث آب مروارید شد ولی UVA تأثیری در این امر نداشته است. البته باز هم ممکن است تماس طولانی عدسی با اشعه UVA چنین اثری را ایجاد نماید.
در سال‌های اخیر کاهش لایه ازون توسط کلروفلوروکربن‌ها باعث عبور بیشتر طول موج 340-288 نانومتر شده و میزان آن در سطح زمین افزایش یافته است و حتی طول موج کمتر از 288 نانومتر نیز ممکن است به سطح زمین برسد. این اشعه UV با طول موج کوتاه، به شدت بر روی عدسی چشم، زیان‌بخش است و بنابراین ممکن است به علت عبور میزان کم ولی مداوم آن از قرنیه، شیوع آب مروارید (کاتاراکت) در آینده به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یابد.
پس از عمل آب مروارید که در آن عدسی از چشم خارج می‌شود، مقدار زیادی از اشعه UVA و UVB به شبکیه چشم می‌رسند. این که بعضی بیماران مدتی پس از عمل کلاً شکایت از قرمز دیدن اشیا می‌کنند ممکن است مربوط به این امر باشد زیرا حساسیت سلول‌های مخروطی (cone) آبی پس از مدتی کاهش می‌یابد. رسیدن اشعه UV به شبکیه ممکن است باعث ایجاد ورم سیستویید ماکولا و نیز بیماری سنی شبکیه گردد. اشعه UV تا 365 نانومتر و حتی کمتر از آن، پس از عمل کاتاراکت به شبکیه می‌رسند و احساس بنفش دیدن به بیمار می‌دهند. این اشعه از آنجا که ضریب انکسار آن با نور مریی کاملاً متفاوت است، تصویری مبهم ایجاد می‌کند و باعث کاهش کنتراست تصویر می‌شود. حتماً لازم است که لنزهای داخل چشمی (IOL) از نوعی باشند که اشعه UV را جذب نمایند و بیمارانی که فاقد این لنزها هستند باید از عینک‌های طبی، لنزهای تماسی و یا عینک‌های آفتابی استفاده نمایند که کاملاً جاذب این نوع اشعه باشند.
حتی میزان کمی از اشعه UV که در چشم‌های عمل‌نشده به شبکیه می‌رسد ممکن است باعث آسیب شبکیه شود. Yannuzzi و همکاران چهار مورد سوختگی خورشیدی را گزارش داده‌اند که در کسانی که حمام آفتاب می‌گرفته‌اند ایجاد شده است. همگی این بیماران در مدت دو روزی که در سال 1986 در نواحی شمال شرقی ایالات متحده، لایه ازن کاهش یافت، مشغول آفتاب گرفتن بوده‌اند. به نظر این محققان، علت رتینوپاتی، افزایش میزان اشعه UV در آن دو روز بوده است. بعضی از داروها حساسیت چشم و پوست را نسبت به آثار UV بیشتر می‌نمایند که معروف‌ترین آنها سورالن‌ها هستند.
این داروها برای درمان‌های پوستی به کار می‌روند و اگر در زمان استفاده از آنها، بیمار در معرض اشعه آفتاب شدید قرار گیرد، ممکن است مبتلا به آب مروارید شود.
داروهایی که حساسیت کمتری نسبت به نور ایجاد می‌نمایند شامل تتراسیکلین‌ها، سولفونامیدها، فنوتیازین‌ها، سولفونیل اوره، آلوپورینول و بعضی از داروهای خوراکی ضد بارداری می‌باشند.
اشعه مادون قرمز نیز در نور‌آفتاب وجود دارد، این اشعه دارای انرژی کمتری نسبت به فرابنفش می‌باشد و در زندگی معمولی، ضرری برای چشم ندارد. در بعضی از محیط‌های صنعتی این اشعه تولید می‌شود که در چنین شرایطی نیاز به عینک‌های مخصوص وجود دارد.
در ساخت عینک‌های آفتابی، جنس شیشه اهمیت فراوان دارد. ماده پلی کربنات، اشعه UV را به طور کامل جذب می‌کند. پلاستیک CR-39 نیز چنانچه با رنگ مخصوص رنگ شده باشد همین اثر را دارد ولی بدون این ماده رنگی، اشعه بین 350 تا 380 نانومتر را جذب نمی‌نماید. شیشه عادی به هیچ وجه جاذب اشعه UV محسوب نمی‌گردد.
عینک‌ها آفتابی و جذب اشعه فرابنفش
عینک‌های آفتابی معمولی (رنگ خاکستری- قهوه‌ای و سبز) که معمولاً از شیشه (crown glass)، که با رنگ مخصوص رنگ شده و یا از پلاستیک CR-39 ساخته میشوند، 85 درصد اشعه فرابنفش را جذب مینماید و برای استفاده معمولی کافی هستند. البته در بعضی شرایط، این مقدار جذب اشعه کافی نیست و جذب کامل لازم است. برای مثال در کسانی که در نزدیکی خط استوا که در آن اشعه خورشید عمود و شدید است و نیز کسانی که در ارتفاعات بالا زندگی می‌کنند و همچنین بیمارانی که در عمل آب مروارید، لنز داخل چشمی غیرجاذب UV برایشان کار گذاشته شده باشد، نیاز به عینک‌های آفتابی بهتری دارند که تقریباً همه اشعه UV را جذب نماید. شیشه این عینک‌ها از ماده پلی کربنات و یا CR-39 که رنگ خاصی به آن زده شده باشد، ساخته می‌شود. پلی‌کربنات در مقابل ضربه نیز شدیداً مقاوم است و به طور کلی بهترین ماده برای ساخت عینک‌های آفتابی محسوب می‌گردد.
متأسفانه انواع بسیاری از عینک‌های آفتابی در بازار عرضه میشوند که شناسایی کیفیت و میزان جذب اشعه آنها برای افراد عادی دشوار است. برای شناسایی کیفیت شیشه عینک می‌توان از روی جنس آن و منحنی جذب اشعه که در بروشور عینک ذکر می‌شود، قضاوت کرد. البته چنانچه پزشک نوع خاص عینک و کارخانه سازنده را مشخص نماید، تکلیف بیمار مشخص‌تر خواهد بود.
اشعه‌ای که از دور قاب عینک به چشم می‌رسد نیز می‌تواند مضر باشد. بهتر است عینک‌های آفتابی دارای قاب بزرگ باشند و شیشه نزدیک به چشم قرار گیرد. وجود محافظ جانبی در قاب عینک‌ها نیز امتیاز بزرگی محسوب می‌شود. اشخاصی که از عینک‌های طبی استفاده می‌نمایند برای محافظت از اشعه مضر آفتاب می‌توانند از آفتاب‌‌گیرهای خاصی که روی عینک نصب می‌شود، استفاده نمایند.
چه کسانی بیشتر به عینک آفتابی نیاز دارند؟
1- کسانی که تحت عمل کاتاراکت بدون کارگذاری لنز داخل چشمی و یا با کارگذاری انواع غیرجاذب UV قرار گرفته‌اند.
2- بیماران مبتلا به آب مروارید برای جلوگیری از پخش نور
3- کسانی که از داروهای حساس‌کننده به نور استفاده می‌نمایند.
4- کسانی که به تناسب شغل در معرض نور UV قرار دارند مانند جوشکاران، متخصصان الکترونیک، گرافیک و محققان در زمینه‌های مربوط.
5- کسانی که مدت زیادی از روز را در آفتاب می‌گذرانند.
6- مبتلایان به ناخنک و دژنرسانس ماکولا (بیماری سنی شبکیه)
7- کسانی که فعالیت‌هایی مانند اسکی روی برف، حمام آفتاب گرفتن و کوهنوردی در ارتفاعات بسیار بالا و برفگیر دارند.
8- کسانی که از لامپ‌های آفتابی استفاده می‌نمایند.
9- کودکانی که ساعت‌های متمادی در محیط‌های آفتابی مشغول بازی میشوند.
به طور کلی نیز استفاده از عینک‌های آفتابی در تابستان و در موارد نور شدید آفتاب برای همه اشخاص مفید است.
اثر اشعه آفتاب روی بافت‌های بدن، جمع‌شونده (cumulative) است. یعنی اثری که اشعه روی بافت می‌گذارد باقی می‌مانده و اثر مواقع دیگر به آن اضافه میشوند. بنابراین تماس طولانی کودکان و جوانان با آفتاب می‌تواند اثر خود را در سنین متوسط و بالا ظاهر نماید.
میزان اشعه UV در ساعات وسط روز، بین 10 صبح تا 4 بعداز ظهر، از مواقع دیگر بیشتر است و کسانی که در این ساعات از روز در فضای آزاد به سر می‌برند بیشتر نیاز به استفاده از عینک آفتابی دارند. مشخصات کلی یک عینک آفتابی خوب را می توان به صورت زیر خلاصه نمود.
ویژگی‌های کلی عینک آفتابی مناسب
1- تیرگی عینک آفتابی باید به حدی باشد که شخص در نور آفتاب با آن راحت باشد و دچار حالت خیرگی نشود. یک دستور ساده برای فهمیدن مناسب تیرگی عینک این است که زمانی که در یک اتاق با نور معمولی با عینک به آینه نگاه می‌کنیم، چشم‌های خود را نبینیم. حداکثر موارد میزان عبور نور 15 درصد تا 25 درصد مناسب است، یعنی عینک باید 75 تا 85 درصد نور را جذب یا منعکس نماید. البته برای بعضی فعالیت‌ها مانند اسکی، کوهنوردی، پرواز در بالای ابرها و به سر بردن در سواحل آفتابی عینک‌های تیره‌تری لازم است. در این موارد بهتر است عینک حفاظ جانبی نیز داشته باشد.
2- وقتی عینک‌های آفتابی را در مقابل یک صفحه طرح‌دار تکان می‌دهیم نباید صفحه موج‌دار، تار و کج و معوج دیده شود.
3- عینک‌های آفتابی نباید تشخیص رنگ‌های اشیا و چراغ‌های راهنمایی را مختل نماید. رنگ خاکستری شیشه عینک از این نظر ارجح است.
4- شیشه‌ها باید نسبت به ضربه مقاوم باشند. پلی‌کربنات از همه موارد مقاوم‌تر است. سایر عینک‌ها نیز باید استانداردهای FDA را از نظر مقاوم بودن داشته باشند.
5- لازم است شیشه‌های عینک، جاذب اشعه UV باشند. استاندارد ANSI Z 80.3 مقرر می‌دارد که برای موارد عادی،حداکثر عبور اشعه UVB، پنج درصد و برای موارد خاصی که در بالا ذکر شد، یک درصد باشد. حداکثر عبور UVA برای موارد عادی باید به اندازه میزان عبور نورمریی و برای موارد خاص نصف میزان عبور نورمریی باشد.
6- قاب عینک‌های آفتابی باید بزرگ باشد تا محافظت کافی صورت گیرد. محافظ جانبی عینک نباید به نحوی باشد که دید کناری را مختل نماید.
نتیجه‌گیری
به طور کلی از بحث مفصل مطرح شده در بالا نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که برای مصارف عادی در کشورمان،شیشه‌های پولاریزان رنگی که 75 تا 85 درصد ازنور را جذب مینماید و اشعه فرابنفش را نیز جذب نمایند، مناسب‌ترین شیشه‌های آفتابی می‌باشند. این شیشه‌ها را می‌توان به شکل عینک آفتابی جداگانه و یا فیلترهایی که روی عینک‌های طبی نصب می‌شود (on filters- clip)، استفاده نمود. در مواردی که شخص نیاز به عینک طبی ندارد و عینک‌های آفتابی جداگانه استفاده میشوند، بهتر است قاب عینک بزرگ باشد تا نور جانبی نیز کمتر به چشم برسد.
منبع: مؤلف: دکتر سید مهدی مدرس زاده
جمعه، تیر ۰۳، ۱۳۸۴
چشم‌ها در فصل تابستان در معرض آسيب جدي قرار دارند
بروز بيماريهاي چشمي با افزايش نور تشديد مي‌شود
نور آفتاب در محيط متشكل از طيف نوري مرئي، طيف نور غير مرئي شامل نور فرابنفش و نور مادون قرمز است كه در صورت افزايش نور و عدم محافظت چشم باعث صدمات زيادي مي‌شود.
دكتر غلامرضا خاتمي‌نيا مدير گروه چشم‌پزشكي دانشگاه علوم پزشكي دانشگاه جندي شاپور اهواز، با اعلام اين مطلب به خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران - منطقه خوزستان - گفت: در فصل تابستان با افزايش دما و از دست رفتن مقداري از آب بدن، تمام اعضاء از جمله چشم‌ها در معرض آسيب جدي قرار مي‌گيرند.
وي حداقل نور لازم جهت ديدن اشياء را حدود 35 كاندلا ( واحد نور) عنوان و خاطرنشان كرد: در صورت افزايش نور تا ميزان دو هزار واحد ناراحتي جدي پيش نمي‌آيد، اما افزايش نور در فصل تابستان كه به 40 تا 70 هزار مي‌رسد باعث بروز بيماريهاي چشمي مي‌شود.
اين متخصص چشم درباره تاثيرات نور بر روي چشم توضيح داد: بيماريهاي بازال سل كارسينوما و اسكواموس سل كارسينوما بر اثر تابش نور آفتاب بروز مي‌كنند؛ همچنين قرنيه كه قسمت شفاف لايه قدامي چشم است، طول موج كمتر از 300 نانومتر را جذب مي‌كند، اما اشعه‌هاي با طول موج بالاتر را از خود عبور مي‌دهد. اشعه جذب شده چنانچه شدت بالايي داشته باشد به قرنيه آسيب مي‌رساند. در روزهاي آفتابي كه ميزان اشعه بالاست، سوختگي قرنيه يا كراتيت نوري (photo keratitis) عارض مي‌شود كه با درد چشم، ترس از نور، اشك ريزش و احساس جسم خارجي همراه است.
خاتمي نيا افزود: تحقيقات علمي نشان داده است كه نور خورشيد در ايجاد ناخنك و برجستگي‌هاي ملتحمه و كراتوپاتي، نقش زيادي دارد. از آنجايي كه عدسي چشم فقط اشعه‌هاي نوراني كمتر از 400 نانومتر را جذب مي‌كند و مقداري از اشعه فرابنفش را كه توسط قرنيه جذب نمي‌شود، جذب كرده و باعث آب مرواريد مي‌شود.
اين متخصص چشم درباره اثر نور بر شبكيه به ايسنا گفت: اگر چه قرنيه و عدسي چشم مقدار زيادي از نور مضر را جذب مي‌كنند، اما مقداري از نور به خصوص در افرادي كه قبلا عمل آب مرواريد انجام داده‌اند به شبكيه كه حياتي‌ترين قسمت چشم است رسيده و موجب ورم شبكيه و ماكولا و تسريع در بيماري سني شبكيه مي‌شود
بروز بيماريهاي چشمي با افزايش نور تشديد مي‌شود
نور آفتاب در محيط متشكل از طيف نوري مرئي، طيف نور غير مرئي شامل نور فرابنفش و نور مادون قرمز است كه در صورت افزايش نور و عدم محافظت چشم باعث صدمات زيادي مي‌شود.
دكتر غلامرضا خاتمي‌نيا مدير گروه چشم‌پزشكي دانشگاه علوم پزشكي دانشگاه جندي شاپور اهواز، با اعلام اين مطلب به خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران - منطقه خوزستان - گفت: در فصل تابستان با افزايش دما و از دست رفتن مقداري از آب بدن، تمام اعضاء از جمله چشم‌ها در معرض آسيب جدي قرار مي‌گيرند.
وي حداقل نور لازم جهت ديدن اشياء را حدود 35 كاندلا ( واحد نور) عنوان و خاطرنشان كرد: در صورت افزايش نور تا ميزان دو هزار واحد ناراحتي جدي پيش نمي‌آيد، اما افزايش نور در فصل تابستان كه به 40 تا 70 هزار مي‌رسد باعث بروز بيماريهاي چشمي مي‌شود.
اين متخصص چشم درباره تاثيرات نور بر روي چشم توضيح داد: بيماريهاي بازال سل كارسينوما و اسكواموس سل كارسينوما بر اثر تابش نور آفتاب بروز مي‌كنند؛ همچنين قرنيه كه قسمت شفاف لايه قدامي چشم است، طول موج كمتر از 300 نانومتر را جذب مي‌كند، اما اشعه‌هاي با طول موج بالاتر را از خود عبور مي‌دهد. اشعه جذب شده چنانچه شدت بالايي داشته باشد به قرنيه آسيب مي‌رساند. در روزهاي آفتابي كه ميزان اشعه بالاست، سوختگي قرنيه يا كراتيت نوري (photo keratitis) عارض مي‌شود كه با درد چشم، ترس از نور، اشك ريزش و احساس جسم خارجي همراه است.
خاتمي نيا افزود: تحقيقات علمي نشان داده است كه نور خورشيد در ايجاد ناخنك و برجستگي‌هاي ملتحمه و كراتوپاتي، نقش زيادي دارد. از آنجايي كه عدسي چشم فقط اشعه‌هاي نوراني كمتر از 400 نانومتر را جذب مي‌كند و مقداري از اشعه فرابنفش را كه توسط قرنيه جذب نمي‌شود، جذب كرده و باعث آب مرواريد مي‌شود.
اين متخصص چشم درباره اثر نور بر شبكيه به ايسنا گفت: اگر چه قرنيه و عدسي چشم مقدار زيادي از نور مضر را جذب مي‌كنند، اما مقداري از نور به خصوص در افرادي كه قبلا عمل آب مرواريد انجام داده‌اند به شبكيه كه حياتي‌ترين قسمت چشم است رسيده و موجب ورم شبكيه و ماكولا و تسريع در بيماري سني شبكيه مي‌شود
دوشنبه، خرداد ۰۹، ۱۳۸۴
هشدار به کاربران رايانه
نزديک بيني در کمين چشمان شماست
با توجه به فاصله کم مانيتور با چشم (حدود 40سانتي متر) و خيره شدن کاربران در مدت زمان طولاني ، غالبا افراد دچار خستگي ، سردرد ، سوزش چشم ، آبريزش و تاري ديد مي شوند و با توجه به کاهش پلک زدن در اين مواقع ، تبخير اشک نيز افزايش مي يابد.
دکتر ربيع عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي با بيان اين مطلب گفت: براساس بررسي هاي انجام شده در کساني که بيشتر با رايانه سروکار دارند ، نزديک بيني خفيف مشاهده شده است ، ولي مطالعات بيشتري بايد در اين زمينه انجام شود.
وي گفت: البته با توجه به وجود فيلترهاي مخصوص در مانيتورهاي جديد و کاهش اشعه هاي مضر، به قرنيه ، عدسي و شبکيه چشم آسيبي نمي رسد.
مسوول بخش چشم بيمارستان امام حسين (ع) در ادامه خاطرنشان کرد: کار با رايانه باعث کم شدن اشک چشم مي شود که براي درمان آن مي توان از اشکهاي مصنوعي استفاده کرد.
وي افزود: استفاده از اشکهاي مصنوعي به طور مداوم و برحسب نظر پزشک براي چشم عوارضي ندارد ولي به دليل داشتن مواد نگهدارنده همچون "بنزل کانيوم" مي تواند عوارضي نظير اپيتليوم قرنيه (وجود جسم خارجي در چشم)، توکسيک در قرنيه (ماده سمي در قرنيه) و حتي ورم ملتحمه سمي را در پي داشته باشد که در اين صورت خشکي چشم و گاه آبريزش آن افزايش مي يابد و افراد در صورت بروز چنين عوارضي يا بايد دارو را قطع کنند و يا از قطره هاي مخصوص که فاقد ماده نگهدارنده هستند ، استفاده کنند.
ايشان اظهار کرد: افراد بايد حين کار با رايانه به طور عمدي پلک بزنند تا در اين صورت رطوبت چشم تامين شود و حتي کساني که اشک چشمشان کم است و داراي لنز هستند بايد از قطره هاي اشک مصنوعي استفاده کنند.
وي توصيه کرد: کساني که مجبورند براي مدت طولاني با رايانه کار کنند بايد هر 30 تا 40 دقيقه چشم خود را از صفحه مانيتور بردارند و به کار ديگري مشغول شوند تا خستگي چشم از بين برود.
وي در پايان خاطرنشان کرد: مانيتور بايد در جايي قرار بگيرد که سايه اشيا روي آن نباشد ؛ زيرا اين امر باعث ديد کم و خستگي زياد مي شود ؛ همچنين افراد از قرار گرفتن در اتاق کاملا تاريک پرهيز کنند و فاصله چشم را با مانيتور حفظ کنند.
نزديک بيني در کمين چشمان شماست
با توجه به فاصله کم مانيتور با چشم (حدود 40سانتي متر) و خيره شدن کاربران در مدت زمان طولاني ، غالبا افراد دچار خستگي ، سردرد ، سوزش چشم ، آبريزش و تاري ديد مي شوند و با توجه به کاهش پلک زدن در اين مواقع ، تبخير اشک نيز افزايش مي يابد.
دکتر ربيع عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي با بيان اين مطلب گفت: براساس بررسي هاي انجام شده در کساني که بيشتر با رايانه سروکار دارند ، نزديک بيني خفيف مشاهده شده است ، ولي مطالعات بيشتري بايد در اين زمينه انجام شود.
وي گفت: البته با توجه به وجود فيلترهاي مخصوص در مانيتورهاي جديد و کاهش اشعه هاي مضر، به قرنيه ، عدسي و شبکيه چشم آسيبي نمي رسد.
مسوول بخش چشم بيمارستان امام حسين (ع) در ادامه خاطرنشان کرد: کار با رايانه باعث کم شدن اشک چشم مي شود که براي درمان آن مي توان از اشکهاي مصنوعي استفاده کرد.
وي افزود: استفاده از اشکهاي مصنوعي به طور مداوم و برحسب نظر پزشک براي چشم عوارضي ندارد ولي به دليل داشتن مواد نگهدارنده همچون "بنزل کانيوم" مي تواند عوارضي نظير اپيتليوم قرنيه (وجود جسم خارجي در چشم)، توکسيک در قرنيه (ماده سمي در قرنيه) و حتي ورم ملتحمه سمي را در پي داشته باشد که در اين صورت خشکي چشم و گاه آبريزش آن افزايش مي يابد و افراد در صورت بروز چنين عوارضي يا بايد دارو را قطع کنند و يا از قطره هاي مخصوص که فاقد ماده نگهدارنده هستند ، استفاده کنند.
ايشان اظهار کرد: افراد بايد حين کار با رايانه به طور عمدي پلک بزنند تا در اين صورت رطوبت چشم تامين شود و حتي کساني که اشک چشمشان کم است و داراي لنز هستند بايد از قطره هاي اشک مصنوعي استفاده کنند.
وي توصيه کرد: کساني که مجبورند براي مدت طولاني با رايانه کار کنند بايد هر 30 تا 40 دقيقه چشم خود را از صفحه مانيتور بردارند و به کار ديگري مشغول شوند تا خستگي چشم از بين برود.
وي در پايان خاطرنشان کرد: مانيتور بايد در جايي قرار بگيرد که سايه اشيا روي آن نباشد ؛ زيرا اين امر باعث ديد کم و خستگي زياد مي شود ؛ همچنين افراد از قرار گرفتن در اتاق کاملا تاريک پرهيز کنند و فاصله چشم را با مانيتور حفظ کنند.
وياگرا باعث نابينايي مي شود؟
مسوولان بهداشتي در امريكا مشغول بررسي گزارش ها درباره بروز درجات متفاوت نابينايي در مردان به علت استفاده از قرص هاي وياگرا هستند.
به گزارش بي بي سي ، سازمان غذا و داروي امريكا به 50 مورد نابينايي در مرداني برخورد كرده است كه با داشتن ناراحتي هاي قلبي يا ديابت (مرض قند) وياگرا مصرف كرده اند.
اگر چه اين سازمان مي گويد هنوز مدركي ندارد تا ثابت كند وياگرا باعث نابينايي اين مردان شده است.
از زمان عرضه وياگرا در سال 1998 بيش از 20 ميليون مرد در سراسر جهان آن را مصرف كرده اند.
يك سخنگوي شركت سازنده اين دارو اعلام كرد شركت مشغول بررسي تغيير متن هشدار به مصرف كنندگان در روي شيشه قرصها است.
وي گفت مرداني كه وياگرا مصرف مي كنند غالبا مبتلا به بيماري هايي هستند كه ممكن است باعث نابينايي شود.
بين 13 هزار نفر كه در آزمايش هاي باليني به علت مصرف وياگرا تحت نظر قرار گرفته اند ، موردي از نابينايي مشاهده نشده است.
بعضي از مصرف كنندگان وياگرا دچار كاهش سريع بينايي مي شوند كه ممكن است در موارد جدي به نابينايي منجر شود.
دكتر هوارد پومه رانز نويسنده مشترك اين گزارش گفت مصرف وياگرا معمولا با مشكلات بينايي ارتباط داشته است.
مسوولان بهداشتي در امريكا مشغول بررسي گزارش ها درباره بروز درجات متفاوت نابينايي در مردان به علت استفاده از قرص هاي وياگرا هستند.
به گزارش بي بي سي ، سازمان غذا و داروي امريكا به 50 مورد نابينايي در مرداني برخورد كرده است كه با داشتن ناراحتي هاي قلبي يا ديابت (مرض قند) وياگرا مصرف كرده اند.
اگر چه اين سازمان مي گويد هنوز مدركي ندارد تا ثابت كند وياگرا باعث نابينايي اين مردان شده است.
از زمان عرضه وياگرا در سال 1998 بيش از 20 ميليون مرد در سراسر جهان آن را مصرف كرده اند.
يك سخنگوي شركت سازنده اين دارو اعلام كرد شركت مشغول بررسي تغيير متن هشدار به مصرف كنندگان در روي شيشه قرصها است.
وي گفت مرداني كه وياگرا مصرف مي كنند غالبا مبتلا به بيماري هايي هستند كه ممكن است باعث نابينايي شود.
بين 13 هزار نفر كه در آزمايش هاي باليني به علت مصرف وياگرا تحت نظر قرار گرفته اند ، موردي از نابينايي مشاهده نشده است.
بعضي از مصرف كنندگان وياگرا دچار كاهش سريع بينايي مي شوند كه ممكن است در موارد جدي به نابينايي منجر شود.
دكتر هوارد پومه رانز نويسنده مشترك اين گزارش گفت مصرف وياگرا معمولا با مشكلات بينايي ارتباط داشته است.
پنجشنبه، اسفند ۲۷، ۱۳۸۳
کار با رايانه و مشکلات بينايي
محققان دريافته اند کساني که زياد با رايانه کار مي کنند احتمال خستگي ماهيچه چشمي که بر روي کاغذ و صفحه مانيتور متمرکز شده وجود دارد و از اين رو مشکل بينايي در آنها شايع است.
از عوارض و مشکلاتي که در اثر کار با رايانه رخ مي دهد مي توان درد ، سرخي ، سوزش چشم ، اشک ريزش ، دوبيني ، احساس تاري ديد و خستگي چشم را نام برد.
اين تحقيقات نشان داد افرادي که داراي اختلالات انکساري اصلاح نشده هستند بيشتر در معرض خطر هستند. علاوه بر اين فاکتورهاي بسياري نظير بار کاري ، حرکات تکراري ، طرز نشستن ، زاويه ديد ، وضعيت ميز و صندلي ، ارتفاع صفحه کليد و مانيتور دخيلند که ميزان عوارض کار با رايانه روي چشم را تغيير مي دهند
محققان دريافته اند کساني که زياد با رايانه کار مي کنند احتمال خستگي ماهيچه چشمي که بر روي کاغذ و صفحه مانيتور متمرکز شده وجود دارد و از اين رو مشکل بينايي در آنها شايع است.
از عوارض و مشکلاتي که در اثر کار با رايانه رخ مي دهد مي توان درد ، سرخي ، سوزش چشم ، اشک ريزش ، دوبيني ، احساس تاري ديد و خستگي چشم را نام برد.
اين تحقيقات نشان داد افرادي که داراي اختلالات انکساري اصلاح نشده هستند بيشتر در معرض خطر هستند. علاوه بر اين فاکتورهاي بسياري نظير بار کاري ، حرکات تکراري ، طرز نشستن ، زاويه ديد ، وضعيت ميز و صندلي ، ارتفاع صفحه کليد و مانيتور دخيلند که ميزان عوارض کار با رايانه روي چشم را تغيير مي دهند
شنبه، آذر ۰۷، ۱۳۸۳
والدين مراقب تنبلي چشم كودكان خود باشند
تنبلي چشم از شايعترين عوامل بروز ضعف بينايي در كودكان است
موسسه ملي بهداشت آمريكا اعلام كرد كه بيماري تنبلي چشم از شايعترين عوامل بروز ضعف و ناتواني بينايي در دوران كودكي است.
به گزارش سرويس بين‌الملل ايسنا، به نقل از منابع اينترنتي، بيماري تنبلي چشم زماني بروز مي‌كند كه بينايي در يك چشم به دليل عدم فعاليت مناسب و هماهنگ چشم و مغز با يكديگر به تدريج كاهش مي‌يابد.
اين امر معمولا زماني اتفاق مي‌افتد كه يك چشم قويتر از ديگري فعاليت مي‌كند و مغز شروع به حمايت از چشم غالب مي‌كند. از اينرو والدين بايد مراقب علايمي چون ضعف بينايي، لوچ شدن يا بسته شدن يك چشم در هنگام مطالعه يا تماشاي تلويزيون و يا كج شدن سر در هنگام نگاه كردن به يك شي در كودكان خود باشند.
همچنين، چشم ممكن است در اين حالت دچار افتادگي يا برگشتن شود.
پزشكان مي‌توانند با ريختن دارويي موسوم به آتروبين در چشم قويتر روزي يكبار و تار كردن موقتي بينايي اين چشم، تنبلي چشم را درمان كنند.
با اين روش كودك ترجيح خواهد داد كه از چشم بيمار استفاده كند. گاهي اوقات نيز به يك چشم بند مات روي چشم قويتر را مي‌پوشانند.
بيماري تنبلي چشم بايد در مراحل ابتدايي تشخيص داده شده و معالحه شود. پس از رسيدن كودك به سن 8 تا 10 سالگي سيستم بينايي مغز ديگر قابل رشد نخواهد بود. در اين هنگام درمان مشكل و گاهي اوقات حتي غير ممكن است.
تنبلي چشم از شايعترين عوامل بروز ضعف بينايي در كودكان است
موسسه ملي بهداشت آمريكا اعلام كرد كه بيماري تنبلي چشم از شايعترين عوامل بروز ضعف و ناتواني بينايي در دوران كودكي است.
به گزارش سرويس بين‌الملل ايسنا، به نقل از منابع اينترنتي، بيماري تنبلي چشم زماني بروز مي‌كند كه بينايي در يك چشم به دليل عدم فعاليت مناسب و هماهنگ چشم و مغز با يكديگر به تدريج كاهش مي‌يابد.
اين امر معمولا زماني اتفاق مي‌افتد كه يك چشم قويتر از ديگري فعاليت مي‌كند و مغز شروع به حمايت از چشم غالب مي‌كند. از اينرو والدين بايد مراقب علايمي چون ضعف بينايي، لوچ شدن يا بسته شدن يك چشم در هنگام مطالعه يا تماشاي تلويزيون و يا كج شدن سر در هنگام نگاه كردن به يك شي در كودكان خود باشند.
همچنين، چشم ممكن است در اين حالت دچار افتادگي يا برگشتن شود.
پزشكان مي‌توانند با ريختن دارويي موسوم به آتروبين در چشم قويتر روزي يكبار و تار كردن موقتي بينايي اين چشم، تنبلي چشم را درمان كنند.
با اين روش كودك ترجيح خواهد داد كه از چشم بيمار استفاده كند. گاهي اوقات نيز به يك چشم بند مات روي چشم قويتر را مي‌پوشانند.
بيماري تنبلي چشم بايد در مراحل ابتدايي تشخيص داده شده و معالحه شود. پس از رسيدن كودك به سن 8 تا 10 سالگي سيستم بينايي مغز ديگر قابل رشد نخواهد بود. در اين هنگام درمان مشكل و گاهي اوقات حتي غير ممكن است.
دوشنبه، آبان ۲۵، ۱۳۸۳
/آشنايي با بيماريها/
بيماري ديابت
ديابت بيماري است كه بدن قادر به توليد يا استفاده مناسب و ذخيره گلوكز (نوعي قند) نيست.
به گزارش ايسنا، به نقل از منابع اينترنتي، در اين حالت ميزان گلوكز در جريان خون باقي مانده و در نتيجه قند خون بيشتر از حد طبيعي مي‌شود.
ديابت داراي دو نوع است؛ در ديابت نوع اول توليد انسولين به طور كامل در بدن متوقف مي‌شود.
انسولين هورموني است كه به بدن كمك مي‌كند كه از گلوكز موجود در غذا استفاده كرده و از آن انرژي به دست آورد. افراد مبتلا به اين ديابت بايد به طور روزانه انسولين، به خود تزريق كنند تا دچار مشكل نشوند. اين نوع ديابت معمولا در كودكان و نوجوانان بروز مي‌كند اما در عين حال امكان بروز آن در كليه سنين وجود دارد. ديابت نوع دوم نيز زماني بروز مي‌كند كه بدن قادر به توليد انسولين كافي نيست و يا نمي‌تواند به طور مناسب از انسوليني كه در بدن توليد مي‌شود استفاده كند.
اين نوع ديابت اغلب در افراد بالاي 40 سال، افراد مبتلا به اضافه وزن و افرادي كه سابقه ارثي دارند بروز مي‌كند. با اين وجود امروزه جوانان زيادي به اين نوع ديابت نيز مبتلا مي‌شوند.
افراد مبتلا به ديابت اغلب علائم زير را دارا هستند.
اين علايم شامل تشنگي زياد، تكرر ادرار، كاهش وزن، گرسنگي زياد، تار شدن بينايي، تحريك‌پذيري، كرخي و سوزش دستها يا پاها، عفونت دائمي پوست، مثانه و لثه‌ها، زخم‌هايي كه هرگز بهبود پيدا نمي‌كنند و خستگي شديد است. در برخي موارد هيچ علائمي از بيماري وجود ندارد. اين حالت معمولا در مورد ديابت نوع دوم اتفاق مي‌افتد. در اين مورد فرد مبتلا مي‌تواند چند ماه و يا حتي چند سال بدون هيچ نشانه‌اي از وجود بيماري زندگي كنند. بروز اين نوع ديابت آنقدر به تدريج صورت ميگيرد كه علائم آن ممكن است هرگز مشخص نشود.
هر فردي ممكن است به ديابت مبتلا شود وليكن افرادي كه ارتباطات نزديكي با اين بيماري دارند، بيشتر در معرض ابتلا به آن هستند. ساير عوامل خطرزا شامل چاقي، كلسترول بالا، فشار خون بالا و عدم فعاليت فيزيكي است؛ همچنين با افزايش سن افراد امكان ابتلاي آنها به اين بيماري افزايش مي‌يابد. افراد بالاي 40 سال كه دچار اضافه وزن نيز هستند بيشتر به اين بيماري مبتلا مي‌شوند، اگرچه ابتلا ديابت نوع دوم در ميان نوجوانان رو به افزايش است. به علاوه در زناني كه در حين بارداري مبتلا به ديابت مي‌شوند (اين حالت موسوم به ديابت بارداري است) احتمال ابتلا به ديابت كامل به نسبت بيشتر است. در مورد درمان اين بيماري بايد گفت كه اقدامات خاصي وجود دارد كه هر فرد ديابتي چه از نوع اول و چه از نوع دوم براي سلامت بودن بايد انجام دهد.
آنها همچنين بايد يك برنامه غذايي ويژه داشته باشند. آنها بايد به ميزان فعاليت فيزيكي خود در طول روز توجه داشته باشند چرا كه تحرك بدني مي‌تواند به بدن در استفاده بهتر از انسولين كمك كند بنابراين بدن مي‌تواند گلوكز را براي تمام سلولهاي بدن به انرژي تبديل كند. به علاوه تمام بيماران مبتلا به ديابت نوع اول و برخي از افراد مبتلا به ديابت نوع دوم نيازمند تزريق انسولين هستند. برخي از افراد مبتلا به ديابت نوع دوم قرص‌هايي مصرف مي‌كنند كه اين قرصها يا به بدن كمك مي‌كنند كه انسولين بيشتر توليد كند و يا در توليد بهتر انسولين در بدن نقش دارد. برخي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 مي‌توانند بيماري خود را بدون نياز به مصرف دارو و تنها با رعايت رژيم غذايي مناسب و فعاليت جسمي مطلوب كنترل كنند. هر بيمار ديابتي بايد حداقل هر 6 ماه يكبار به يك پزشك متخصص مراجعه كند. وي همچنين بايد به طور دوره‌اي با ساير اعضاي يك تيم درمان ديابت از جمله يك مربي پرستاري ديابت و يك متخصص تغذيه براي كمك به تهيه برنامه غذايي ملاقات داشته باشد.
همچنين بهتر است به يك متخصص فيزيولوژي براي كمك به تهيه يك برنامه ورزشي و نيز به يك مددكار اجتماعي، روانشناس يا هر متخصص بهداشت رواني ديگر براي مواجهه و كنترل استرس و چالش‌هاي ناشي از زندگي كردن با يك بيماري مزمن مراجعه كند. از سوي ديگر هر بيمار ديابتي بايد به طور منظم وضعيت بينايي خود را آزمايش كند (حداقل سالي يكبار) به طوري كه مطمئن شود هر نوع مشكل بينايي مربوط به بيماري وي در مراحل اوليه تشخيص داده شده و قبل از اينكه جدي شود، اقدام به درمان آن نمايد. به علاوه بيماران ديابتي بايد ياد بگيرند كه چطور ميزان گلوكز خون خود را اندازه‌گيري كنند. اندازه‌گيري و ارزيابي روزانه مشخص مي‌كند كه برنامه غذايي، برنامه ورزشي و برنامه دارويي تا چه حد در متعادل نگه داشتن ميزان گلوكز خون بيمار مؤثر بوده است. علت با اهميت بودن اين ارزيابي‌ها و آزمايش‌هاي دقيق و دوره‌اي اين است كه عدم كنترل و يا كنترل نامناسب مي‌تواند منجر به مشكلات و ناراحتي‌هاي بلند مدت مانند حملات قلبي، سكته‌هاي مغزي، نابينايي، مشكلات كليوي، آسيب رگ‌هاي خوني، آسيب سلولهاي عصبي و عقيم شدن در مردان شود. اما خوشبختانه، مطالعات انجام شده در بيش از 10 سال نشان داده است كه اگر افراد گلوكز خون خود را تا حد امكان در سطح طبيعي نگهدارند، مي‌تواند خطر ابتلا به اين مشكلات را تا 50 درصد يا بيشتر كاهش دهند. محققان معتقدند كه شايد روزي بتوان از ابتلا به اين بيماري جلوگيري كرد. ديابت نوع هم يكي از شايعترين انواع ديابت است كه هنوز دلايل آن به طور كامل درك و شناسايي نشده‌اند. با اين حال تحقيقات اخير نشان مي‌دهد برخي عوامل و اقدامات هستند كه مي‌توانند مانع از بروز اين نوع ديابت شود. مطالعات نشان مي‌دهد كه برخي تغييرات در نحوه زندگي مي‌تواند از بروز ديابت نوع سوم در افرادي مستعد ابتلا به اين بيماري هستند جلوگيري كند و يا آن را به تعويق بيندازد.
مهمترين اين فاكتورها كاهش متعادل وزن بين 5 تا 10 درصد و انجام فعاليت‌هاي فيزيكي ملايم به مدت 30 دقيقه در روز هستند.
پزشكان توصيه مي‌كنند كه هر فرد بالاي 45 سال بويژه با BMI بالاي 25 واحد بايد تست ديابت بدهند و در صورت سالم بودن هر 3 سال يكبار اين آزمايش را تمديد كنند
بيماري ديابت
ديابت بيماري است كه بدن قادر به توليد يا استفاده مناسب و ذخيره گلوكز (نوعي قند) نيست.
به گزارش ايسنا، به نقل از منابع اينترنتي، در اين حالت ميزان گلوكز در جريان خون باقي مانده و در نتيجه قند خون بيشتر از حد طبيعي مي‌شود.
ديابت داراي دو نوع است؛ در ديابت نوع اول توليد انسولين به طور كامل در بدن متوقف مي‌شود.
انسولين هورموني است كه به بدن كمك مي‌كند كه از گلوكز موجود در غذا استفاده كرده و از آن انرژي به دست آورد. افراد مبتلا به اين ديابت بايد به طور روزانه انسولين، به خود تزريق كنند تا دچار مشكل نشوند. اين نوع ديابت معمولا در كودكان و نوجوانان بروز مي‌كند اما در عين حال امكان بروز آن در كليه سنين وجود دارد. ديابت نوع دوم نيز زماني بروز مي‌كند كه بدن قادر به توليد انسولين كافي نيست و يا نمي‌تواند به طور مناسب از انسوليني كه در بدن توليد مي‌شود استفاده كند.
اين نوع ديابت اغلب در افراد بالاي 40 سال، افراد مبتلا به اضافه وزن و افرادي كه سابقه ارثي دارند بروز مي‌كند. با اين وجود امروزه جوانان زيادي به اين نوع ديابت نيز مبتلا مي‌شوند.
افراد مبتلا به ديابت اغلب علائم زير را دارا هستند.
اين علايم شامل تشنگي زياد، تكرر ادرار، كاهش وزن، گرسنگي زياد، تار شدن بينايي، تحريك‌پذيري، كرخي و سوزش دستها يا پاها، عفونت دائمي پوست، مثانه و لثه‌ها، زخم‌هايي كه هرگز بهبود پيدا نمي‌كنند و خستگي شديد است. در برخي موارد هيچ علائمي از بيماري وجود ندارد. اين حالت معمولا در مورد ديابت نوع دوم اتفاق مي‌افتد. در اين مورد فرد مبتلا مي‌تواند چند ماه و يا حتي چند سال بدون هيچ نشانه‌اي از وجود بيماري زندگي كنند. بروز اين نوع ديابت آنقدر به تدريج صورت ميگيرد كه علائم آن ممكن است هرگز مشخص نشود.
هر فردي ممكن است به ديابت مبتلا شود وليكن افرادي كه ارتباطات نزديكي با اين بيماري دارند، بيشتر در معرض ابتلا به آن هستند. ساير عوامل خطرزا شامل چاقي، كلسترول بالا، فشار خون بالا و عدم فعاليت فيزيكي است؛ همچنين با افزايش سن افراد امكان ابتلاي آنها به اين بيماري افزايش مي‌يابد. افراد بالاي 40 سال كه دچار اضافه وزن نيز هستند بيشتر به اين بيماري مبتلا مي‌شوند، اگرچه ابتلا ديابت نوع دوم در ميان نوجوانان رو به افزايش است. به علاوه در زناني كه در حين بارداري مبتلا به ديابت مي‌شوند (اين حالت موسوم به ديابت بارداري است) احتمال ابتلا به ديابت كامل به نسبت بيشتر است. در مورد درمان اين بيماري بايد گفت كه اقدامات خاصي وجود دارد كه هر فرد ديابتي چه از نوع اول و چه از نوع دوم براي سلامت بودن بايد انجام دهد.
آنها همچنين بايد يك برنامه غذايي ويژه داشته باشند. آنها بايد به ميزان فعاليت فيزيكي خود در طول روز توجه داشته باشند چرا كه تحرك بدني مي‌تواند به بدن در استفاده بهتر از انسولين كمك كند بنابراين بدن مي‌تواند گلوكز را براي تمام سلولهاي بدن به انرژي تبديل كند. به علاوه تمام بيماران مبتلا به ديابت نوع اول و برخي از افراد مبتلا به ديابت نوع دوم نيازمند تزريق انسولين هستند. برخي از افراد مبتلا به ديابت نوع دوم قرص‌هايي مصرف مي‌كنند كه اين قرصها يا به بدن كمك مي‌كنند كه انسولين بيشتر توليد كند و يا در توليد بهتر انسولين در بدن نقش دارد. برخي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 مي‌توانند بيماري خود را بدون نياز به مصرف دارو و تنها با رعايت رژيم غذايي مناسب و فعاليت جسمي مطلوب كنترل كنند. هر بيمار ديابتي بايد حداقل هر 6 ماه يكبار به يك پزشك متخصص مراجعه كند. وي همچنين بايد به طور دوره‌اي با ساير اعضاي يك تيم درمان ديابت از جمله يك مربي پرستاري ديابت و يك متخصص تغذيه براي كمك به تهيه برنامه غذايي ملاقات داشته باشد.
همچنين بهتر است به يك متخصص فيزيولوژي براي كمك به تهيه يك برنامه ورزشي و نيز به يك مددكار اجتماعي، روانشناس يا هر متخصص بهداشت رواني ديگر براي مواجهه و كنترل استرس و چالش‌هاي ناشي از زندگي كردن با يك بيماري مزمن مراجعه كند. از سوي ديگر هر بيمار ديابتي بايد به طور منظم وضعيت بينايي خود را آزمايش كند (حداقل سالي يكبار) به طوري كه مطمئن شود هر نوع مشكل بينايي مربوط به بيماري وي در مراحل اوليه تشخيص داده شده و قبل از اينكه جدي شود، اقدام به درمان آن نمايد. به علاوه بيماران ديابتي بايد ياد بگيرند كه چطور ميزان گلوكز خون خود را اندازه‌گيري كنند. اندازه‌گيري و ارزيابي روزانه مشخص مي‌كند كه برنامه غذايي، برنامه ورزشي و برنامه دارويي تا چه حد در متعادل نگه داشتن ميزان گلوكز خون بيمار مؤثر بوده است. علت با اهميت بودن اين ارزيابي‌ها و آزمايش‌هاي دقيق و دوره‌اي اين است كه عدم كنترل و يا كنترل نامناسب مي‌تواند منجر به مشكلات و ناراحتي‌هاي بلند مدت مانند حملات قلبي، سكته‌هاي مغزي، نابينايي، مشكلات كليوي، آسيب رگ‌هاي خوني، آسيب سلولهاي عصبي و عقيم شدن در مردان شود. اما خوشبختانه، مطالعات انجام شده در بيش از 10 سال نشان داده است كه اگر افراد گلوكز خون خود را تا حد امكان در سطح طبيعي نگهدارند، مي‌تواند خطر ابتلا به اين مشكلات را تا 50 درصد يا بيشتر كاهش دهند. محققان معتقدند كه شايد روزي بتوان از ابتلا به اين بيماري جلوگيري كرد. ديابت نوع هم يكي از شايعترين انواع ديابت است كه هنوز دلايل آن به طور كامل درك و شناسايي نشده‌اند. با اين حال تحقيقات اخير نشان مي‌دهد برخي عوامل و اقدامات هستند كه مي‌توانند مانع از بروز اين نوع ديابت شود. مطالعات نشان مي‌دهد كه برخي تغييرات در نحوه زندگي مي‌تواند از بروز ديابت نوع سوم در افرادي مستعد ابتلا به اين بيماري هستند جلوگيري كند و يا آن را به تعويق بيندازد.
مهمترين اين فاكتورها كاهش متعادل وزن بين 5 تا 10 درصد و انجام فعاليت‌هاي فيزيكي ملايم به مدت 30 دقيقه در روز هستند.
پزشكان توصيه مي‌كنند كه هر فرد بالاي 45 سال بويژه با BMI بالاي 25 واحد بايد تست ديابت بدهند و در صورت سالم بودن هر 3 سال يكبار اين آزمايش را تمديد كنند
سه‌شنبه، آبان ۱۲، ۱۳۸۳
شيوه هاى جديد براى درمان پيرچشمى
خلاص شدن از عينك مطالعه
پشت مردمك شما عدسى ظريف ديسك مانندى قرار دارد كه هنگامى كه شما تمركزتان را به سادگى بين اشياى دور و نزديك تغيير مى دهيد، شكل خود را تغيير مى دهد تا تصوير واضحى روى شبكيه ايجاد شود. عدسى چشم از ۴۰ سالگى به بعد سفت مى شود و قابليت تطبيق خود را از دست مى دهد. مثل يك دوربين با فوكوس خودكار كه در يك موقعيت معين گير كرده باشد. چشم پزشكان به اين پديده «از دست رفتن قدرت تطابق» مى گويند، يا همان چيزى كه بين مردم به پيرچشمى مشهور است.
افراد براى مقابله با پيرچشمى ابتدا چيزها را نزديك تر به چشم خود نگه مى دارند. افرادى كه از پيش به خاطر ابتلا به نزديك بينى عينك مى زنند، با پيرچشم شدن مجبور مى شوند براى ديدن اشياى نزديك عينك خود را بردارند. دست آخر بسيارى كه هرگز عينك به چشم نزده اند براى آنكه بتوانند كارهاى در فاصله نزديك مانند مطالعه را انجام دهند مجبور مى شوند از عينك مطالعه _ كه بدون نسخه پزشك هم در دراگ استورها موجود است _ استفاده كنند.
اما افراد سالمندى كه از پيش نزديك بين بوده اند و عينك به چشم مى زده اند، با پيرچشم شدن مجبور خواهند بودند از عينك ها يا لنزهاى دوكانونى استفاده كنند. عادت كردن به اين عينك ها يا لنزهاى دوكانونى كار مشكلى است و حتى هنگامى كه به آنها عادت كرديد، مشكل محدود شدن حوزه ديد و اختلال در درك عمق به جاى مى ماند. يك مطالعه در استراليا نشان داده است كه افراد سالمندى كه از لنزهاى چندكانونى استفاده مى كنند نسبت به افرادى كه از لنزهاى معمولى استفاده مى كنند دوبار بيشتر در معرض سقوط و آسيب هاى ناشى از آن هستند.يك راه ديگر براى حل مشكل پيرچشمى استفاده از يك چشم براى ديد دور و چشم ديگر براى ديد نزديك است. اين شيوه را تك بينى (monovision) مى نامند، نامى كه چندان مناسب نيست چرا كه اين مسئله را به ذهن متبادر مى كند كه شما تنها از يك چشم براى ديدن استفاده مى كنيد. گرچه ممكن است استفاده عامدانه از هر چشم براى ديدن فاصله هاى متفاوت عجيب به نظر برسد، اما مغز مى تواند داده هاى متفاوت حاصل از دو چشم را تلفيق كند و آنها را به صورت يك ميدان بينايى منفرد واضح در آورد.
بعضى از چشم پزشكان معتقدند كه افراد بيشترى بايد شيوه تك بينى را امتحان كنند چرا كه جايگزين مناسبى براى دردسر عينك هاى مطالعه و مشكلات عينك ها يا لنزهاى دوكانونى است، اما برخى ديگر مى گويند كه اغلب بيمارانشان اين روش را دوست ندارند و عده اى نيز هرگز به آن عادت نمى كنند.مشكلات شايع اين روش از جمله از دست رفتن عمق ميدان ديد، بدتر بودن ديد نزديك و حساسيت كمتر به كنتراست يعنى توانايى افتراق بين نور و تاريكى است.يك راه براى موفق شدن در شيوه تك بينى كمك گرفتن از لنزهاى تماسى است، شخص نزديك بين _ كه دچار پيرچشمى هم شده است _ به يك چشمش لنز مى زند تا ديد واضح دور داشته باشد ولى ديد چشم ديگرش را تصحيح نشده باقى مى گذارد (چرا كه اين چشم از قبل نزديك بين هست) يا با يك لنز تماسى ديگر ديد نزديك در آن را تقويت مى كند. راه ديگر موفقيت در تك بينى توسل به جراحى با روش ليزيك (LASIK) است، البته بهتر است ابتدا روش كمك گرفتن از لنزهاى تماسى را امتحان كرد. روش ليزيك كه امروزه در ميان افراد نزديك بينى كه نمى خواهند عينك يا لنز تماسى به چشم بزنند بسيار رايج شده است، شامل استفاده از ليزر براى شكل دادن دوباره قرنيه _ بخش شفاف گنبدى شكل جلوى مردمك و عنبيه _ است. اغلب در صورتى كه هدف كمك براى توانايى در تك بينى باشد هر دو چشم عمل مى شود.
خلاص شدن از عينك مطالعه
پشت مردمك شما عدسى ظريف ديسك مانندى قرار دارد كه هنگامى كه شما تمركزتان را به سادگى بين اشياى دور و نزديك تغيير مى دهيد، شكل خود را تغيير مى دهد تا تصوير واضحى روى شبكيه ايجاد شود. عدسى چشم از ۴۰ سالگى به بعد سفت مى شود و قابليت تطبيق خود را از دست مى دهد. مثل يك دوربين با فوكوس خودكار كه در يك موقعيت معين گير كرده باشد. چشم پزشكان به اين پديده «از دست رفتن قدرت تطابق» مى گويند، يا همان چيزى كه بين مردم به پيرچشمى مشهور است.
افراد براى مقابله با پيرچشمى ابتدا چيزها را نزديك تر به چشم خود نگه مى دارند. افرادى كه از پيش به خاطر ابتلا به نزديك بينى عينك مى زنند، با پيرچشم شدن مجبور مى شوند براى ديدن اشياى نزديك عينك خود را بردارند. دست آخر بسيارى كه هرگز عينك به چشم نزده اند براى آنكه بتوانند كارهاى در فاصله نزديك مانند مطالعه را انجام دهند مجبور مى شوند از عينك مطالعه _ كه بدون نسخه پزشك هم در دراگ استورها موجود است _ استفاده كنند.
اما افراد سالمندى كه از پيش نزديك بين بوده اند و عينك به چشم مى زده اند، با پيرچشم شدن مجبور خواهند بودند از عينك ها يا لنزهاى دوكانونى استفاده كنند. عادت كردن به اين عينك ها يا لنزهاى دوكانونى كار مشكلى است و حتى هنگامى كه به آنها عادت كرديد، مشكل محدود شدن حوزه ديد و اختلال در درك عمق به جاى مى ماند. يك مطالعه در استراليا نشان داده است كه افراد سالمندى كه از لنزهاى چندكانونى استفاده مى كنند نسبت به افرادى كه از لنزهاى معمولى استفاده مى كنند دوبار بيشتر در معرض سقوط و آسيب هاى ناشى از آن هستند.يك راه ديگر براى حل مشكل پيرچشمى استفاده از يك چشم براى ديد دور و چشم ديگر براى ديد نزديك است. اين شيوه را تك بينى (monovision) مى نامند، نامى كه چندان مناسب نيست چرا كه اين مسئله را به ذهن متبادر مى كند كه شما تنها از يك چشم براى ديدن استفاده مى كنيد. گرچه ممكن است استفاده عامدانه از هر چشم براى ديدن فاصله هاى متفاوت عجيب به نظر برسد، اما مغز مى تواند داده هاى متفاوت حاصل از دو چشم را تلفيق كند و آنها را به صورت يك ميدان بينايى منفرد واضح در آورد.
بعضى از چشم پزشكان معتقدند كه افراد بيشترى بايد شيوه تك بينى را امتحان كنند چرا كه جايگزين مناسبى براى دردسر عينك هاى مطالعه و مشكلات عينك ها يا لنزهاى دوكانونى است، اما برخى ديگر مى گويند كه اغلب بيمارانشان اين روش را دوست ندارند و عده اى نيز هرگز به آن عادت نمى كنند.مشكلات شايع اين روش از جمله از دست رفتن عمق ميدان ديد، بدتر بودن ديد نزديك و حساسيت كمتر به كنتراست يعنى توانايى افتراق بين نور و تاريكى است.يك راه براى موفق شدن در شيوه تك بينى كمك گرفتن از لنزهاى تماسى است، شخص نزديك بين _ كه دچار پيرچشمى هم شده است _ به يك چشمش لنز مى زند تا ديد واضح دور داشته باشد ولى ديد چشم ديگرش را تصحيح نشده باقى مى گذارد (چرا كه اين چشم از قبل نزديك بين هست) يا با يك لنز تماسى ديگر ديد نزديك در آن را تقويت مى كند. راه ديگر موفقيت در تك بينى توسل به جراحى با روش ليزيك (LASIK) است، البته بهتر است ابتدا روش كمك گرفتن از لنزهاى تماسى را امتحان كرد. روش ليزيك كه امروزه در ميان افراد نزديك بينى كه نمى خواهند عينك يا لنز تماسى به چشم بزنند بسيار رايج شده است، شامل استفاده از ليزر براى شكل دادن دوباره قرنيه _ بخش شفاف گنبدى شكل جلوى مردمك و عنبيه _ است. اغلب در صورتى كه هدف كمك براى توانايى در تك بينى باشد هر دو چشم عمل مى شود.
شنبه، مهر ۱۱، ۱۳۸۳
همه خصوصا چشم آبیها تخم مرغ بخورند
تركيباتي در تخم مرغ كشف شده است كه در دفع عواملي كه به چشم ضربه مي زنند كمك مي كند.Leutine, كشف شده در زرده تخم مرغ از چشم در برابر خسارات ناشي از اشعه هاي ماوراء بنفش وديگر نورها جلوگيري مي كند.
بنابر خبر اختصاصی www.SetarehSorkh.com از د ایج ، متخصصين وپژوهشگران در آمريكا ميگويند:
Leutine, موجود در زرده تخم مرغ در قسمت دروني چشم متمرکز شده و امواج نوري واشعه هاي ماوراء بنفش را جذب كرده واز خسارت ديدن چشم جلوگيري مي كند.
وقتي كه افراد در رژيم غذايي خود از Leutine, كافي برخوردار نباشد در معرض بزرگترين خطرها در مركز بينايي خود هنگام ديد قرار خواهند گرفت.
افراد سيگاري و اشخاصي كه داراي چشم رنگي از جمله آبي هستند بيشتر در معرض خطر قرار خواهند گرفت.
Leutine, از منابع متنوعي از جمله سبزيجات واسفناج به دست مي آيد اما مقدار آن در تخم مرغ بسيار قابل توجه مي باشد, و Leutine موجود در زرده تخم مرغ خيلي آسان وبيشتر از ديگر منابع جذب مي شود به طوري كه جذب آن تقريبا سه برابر سريعتر از ديگر منابع در خون انجام ميگيرد.
مطالعات نشان داده است كه هر كس در هفته 6 عدد تخم مرغ مصرف كند Leutine,در چشم انباشته مي شود و به متراكم سازي رنگدانه هاي بينايي در مركز چشم كمك مي كند و به همين دليل ضعف بينايي ويا نابينايي از بين مي رود .
تهیه و ترجمه : شیما محبوبی
تركيباتي در تخم مرغ كشف شده است كه در دفع عواملي كه به چشم ضربه مي زنند كمك مي كند.Leutine, كشف شده در زرده تخم مرغ از چشم در برابر خسارات ناشي از اشعه هاي ماوراء بنفش وديگر نورها جلوگيري مي كند.
بنابر خبر اختصاصی www.SetarehSorkh.com از د ایج ، متخصصين وپژوهشگران در آمريكا ميگويند:
Leutine, موجود در زرده تخم مرغ در قسمت دروني چشم متمرکز شده و امواج نوري واشعه هاي ماوراء بنفش را جذب كرده واز خسارت ديدن چشم جلوگيري مي كند.
وقتي كه افراد در رژيم غذايي خود از Leutine, كافي برخوردار نباشد در معرض بزرگترين خطرها در مركز بينايي خود هنگام ديد قرار خواهند گرفت.
افراد سيگاري و اشخاصي كه داراي چشم رنگي از جمله آبي هستند بيشتر در معرض خطر قرار خواهند گرفت.
Leutine, از منابع متنوعي از جمله سبزيجات واسفناج به دست مي آيد اما مقدار آن در تخم مرغ بسيار قابل توجه مي باشد, و Leutine موجود در زرده تخم مرغ خيلي آسان وبيشتر از ديگر منابع جذب مي شود به طوري كه جذب آن تقريبا سه برابر سريعتر از ديگر منابع در خون انجام ميگيرد.
مطالعات نشان داده است كه هر كس در هفته 6 عدد تخم مرغ مصرف كند Leutine,در چشم انباشته مي شود و به متراكم سازي رنگدانه هاي بينايي در مركز چشم كمك مي كند و به همين دليل ضعف بينايي ويا نابينايي از بين مي رود .
تهیه و ترجمه : شیما محبوبی
جمعه، مهر ۱۰، ۱۳۸۳
سه‌شنبه، مرداد ۲۰، ۱۳۸۳
نحوه استفاده صحيح از قطره هاي چشمی
1- ابتدا دستهاي خود را با آب گرم و صابون خوب بشوييد و خشک کنيد.
2-اگر خود شما قطره را به داخل چشمتان مي ريزيد، دراز بکشيد و از يک آينه استفاده نماييد.
3-با هر دو چشم خود به سقف نگاه کنيد.
4- با يک دست پلک پاييني خود را به سمت پايين بکشيد و با دست ديگر که روي پيشاني خود گذاشته ايد، قطره را نگه داريد.
5- قطره يا پماد را درون پلک پاييني خود بريزيد و مراقب باشيد که نوک پماد يا قطره با چشمتان تماس پيدا نکند.
6-به آرامي چند بار پلک بزنيد و سپس اضافه پماد يا قطره را با دستمالي تميز از گوشه چشم خود پاک کنيد.
7- اگر طبق دستور پزشک مي بايست از قطره و پماد با هم استفاده کنيد، ابتدا قطره را بچکانيد و پس از مدتي از پماد استفاده کنيد.
8- اگر بيش از يک قطره چشمي براي شما تجويز شده است ، يک فاصله 6-5 دقيقه اي را بين هر بار قطره ريختن رعايت کنيد.
9- به دستور پزشک خود در مورد تعداد قطره ها و تعداد دفعات استفاده از قطره و پماد توجه نماييد.
10- هرگز بدون نسخه پزشک از داروهاي چشمي استفاده نکنيد، پس از باز شدن درب قطره ها و پمادهاي استريل چشمي ، حداکثر مدت زمان مناسب براي مصرف آنها يک ماه است.
2-اگر خود شما قطره را به داخل چشمتان مي ريزيد، دراز بکشيد و از يک آينه استفاده نماييد.
3-با هر دو چشم خود به سقف نگاه کنيد.
4- با يک دست پلک پاييني خود را به سمت پايين بکشيد و با دست ديگر که روي پيشاني خود گذاشته ايد، قطره را نگه داريد.
5- قطره يا پماد را درون پلک پاييني خود بريزيد و مراقب باشيد که نوک پماد يا قطره با چشمتان تماس پيدا نکند.
6-به آرامي چند بار پلک بزنيد و سپس اضافه پماد يا قطره را با دستمالي تميز از گوشه چشم خود پاک کنيد.
7- اگر طبق دستور پزشک مي بايست از قطره و پماد با هم استفاده کنيد، ابتدا قطره را بچکانيد و پس از مدتي از پماد استفاده کنيد.
8- اگر بيش از يک قطره چشمي براي شما تجويز شده است ، يک فاصله 6-5 دقيقه اي را بين هر بار قطره ريختن رعايت کنيد.
9- به دستور پزشک خود در مورد تعداد قطره ها و تعداد دفعات استفاده از قطره و پماد توجه نماييد.
10- هرگز بدون نسخه پزشک از داروهاي چشمي استفاده نکنيد، پس از باز شدن درب قطره ها و پمادهاي استريل چشمي ، حداکثر مدت زمان مناسب براي مصرف آنها يک ماه است.
چهارشنبه، تیر ۲۴، ۱۳۸۳
قرمزي چشم بعد از شنا در استخر
از سايت کلينيک نور:
روزهاي گرم فصل تابستان زمان استخر رفتن و شنا كردن است. هر چند شنا از جمله ورزش هايي نيست كه آسيب هاي چشمي يكي از خطرات آنهاست (مثل فوتبال، تنيس، بيس بال، ...) ولي قرمزي و سوزش چشم بعد از شنا كردن بويژه در استخر يكي از مسائلي است كه بسياري با آن مواجه اند. ولي آيا بايد نگران اين مسئله بود؟ خير. قرمزي پس از شنا در استخر سبب آسيب درازمدت نمي شود.
كلر كه براي ضد عفوني كردن و از بين بردن باكتري ها به آب استخر اضافه مي شود بخودي خود مشكل ساز نيست. مشكل زماني رخ مي دهد كه كلر در مجاورت نيتروژن يا آمونياك موجود در آب قرار مي گيرد و از تركيب اينها كلرامين تشكيل مي شود. در حقيقت علت اصلي قرمزي و چشم كلرامين است. عروق سطحي روي سفيدي چشم بر اثر تماس با كلرامين ملتهب شده و چشم قرمز مي شود. كلرامين همچنين لايه موقتي روي قرنيه ايجاد مي كند كه سبب التهاب، حساسيت، خشكي و قرمزي چشم مي شود. به اين وضعيت كراتيت مي گويند.
بر خلاف بسياري كه تصور مي كنند درمان اين وضعيت استفاده از قطره هايي است كه قرمزي چشم را كم مي كنند درمان صحيح استفاده از تركيباتي نظير اشك مصنوعي است. اشك مصنوعي لايه اي روي قرنيه ايجاد كرده و به آن فرصت مي دهد التيام يابد. مكانيسم اثر تركيباتي كه قرمزي چشم را كم مي كنند منقبض كردن عروق خوني است و قطع اين داروها سبب شديدتر شدن مشكل خواهد شد. اگر قرمزي و سوزش چشم شديد باشد و يا به دفعات تكرار شود يك راه ديگر استفاده از عينك شنا است.
اغلب تصور مي شود قرمزي چشم ناشي از زياد بودن كلر آب استخر است در حاليكه واقعيت دقيقا بر عكس اين است و اين مسئله اغلب ناشي از كم بودن كلر آب است. حتي بوي تندي كه اغلب افراد تصور مي كنند ناشي از زياد بودن كلر است نيز بخاطر كم بودن كلر آب ايجاد مي شود. دليل اين مسئله اين است كه مولكول هاي آزاد كلر با نيتروژن و آمونياك تركيب مي شوند و كلرامين ايجاد مي كنند. افزايش كلر آب علاوه بر اينكه مانع رشد باكتري ها در آب استخر مي شود سبب شكسته شده پيوند هاي شيميايي كلرامين و شكسته شدن مولكول هاي آن شده و مشكلات مربوطه را كاهش مي دهد. در صورتيكه كلر آب كم باشد احتمال عفونت چشم ناشي از وجود باكتري ها در آب افزايش مي يابد. عفونت چشمي (اغلب كنژنكتيويت) معمولاً علاوه بر قرمزي و التهاب با درد و ترشح همراه است. در صورتيكه قرمزي بعد از شنا در استخر از حد يك التهاب خفيف فرا تر رفته و با ترشح همراه باشد بهتر است به چشم پزشك مراجعه كنيد.
در مجموع رعايت نكات زير تا حدود زيادي مانع از مشكلات چشم ناشي از شنا در استخر مي شود:
بلافاصله پس از بيرون آمدن از آب دوش بگيرد. دوش گرفتن سبب مي شود كلرامين از پوست، مو و چشم شما شسته شود.
بلافاصله پس از شنا از قطره هاي اشك مصنوعي استفاده كنيد.
از عينك شنا استفاده كنيد
از سايت کلينيک نور:
روزهاي گرم فصل تابستان زمان استخر رفتن و شنا كردن است. هر چند شنا از جمله ورزش هايي نيست كه آسيب هاي چشمي يكي از خطرات آنهاست (مثل فوتبال، تنيس، بيس بال، ...) ولي قرمزي و سوزش چشم بعد از شنا كردن بويژه در استخر يكي از مسائلي است كه بسياري با آن مواجه اند. ولي آيا بايد نگران اين مسئله بود؟ خير. قرمزي پس از شنا در استخر سبب آسيب درازمدت نمي شود.
كلر كه براي ضد عفوني كردن و از بين بردن باكتري ها به آب استخر اضافه مي شود بخودي خود مشكل ساز نيست. مشكل زماني رخ مي دهد كه كلر در مجاورت نيتروژن يا آمونياك موجود در آب قرار مي گيرد و از تركيب اينها كلرامين تشكيل مي شود. در حقيقت علت اصلي قرمزي و چشم كلرامين است. عروق سطحي روي سفيدي چشم بر اثر تماس با كلرامين ملتهب شده و چشم قرمز مي شود. كلرامين همچنين لايه موقتي روي قرنيه ايجاد مي كند كه سبب التهاب، حساسيت، خشكي و قرمزي چشم مي شود. به اين وضعيت كراتيت مي گويند.
بر خلاف بسياري كه تصور مي كنند درمان اين وضعيت استفاده از قطره هايي است كه قرمزي چشم را كم مي كنند درمان صحيح استفاده از تركيباتي نظير اشك مصنوعي است. اشك مصنوعي لايه اي روي قرنيه ايجاد كرده و به آن فرصت مي دهد التيام يابد. مكانيسم اثر تركيباتي كه قرمزي چشم را كم مي كنند منقبض كردن عروق خوني است و قطع اين داروها سبب شديدتر شدن مشكل خواهد شد. اگر قرمزي و سوزش چشم شديد باشد و يا به دفعات تكرار شود يك راه ديگر استفاده از عينك شنا است.
اغلب تصور مي شود قرمزي چشم ناشي از زياد بودن كلر آب استخر است در حاليكه واقعيت دقيقا بر عكس اين است و اين مسئله اغلب ناشي از كم بودن كلر آب است. حتي بوي تندي كه اغلب افراد تصور مي كنند ناشي از زياد بودن كلر است نيز بخاطر كم بودن كلر آب ايجاد مي شود. دليل اين مسئله اين است كه مولكول هاي آزاد كلر با نيتروژن و آمونياك تركيب مي شوند و كلرامين ايجاد مي كنند. افزايش كلر آب علاوه بر اينكه مانع رشد باكتري ها در آب استخر مي شود سبب شكسته شده پيوند هاي شيميايي كلرامين و شكسته شدن مولكول هاي آن شده و مشكلات مربوطه را كاهش مي دهد. در صورتيكه كلر آب كم باشد احتمال عفونت چشم ناشي از وجود باكتري ها در آب افزايش مي يابد. عفونت چشمي (اغلب كنژنكتيويت) معمولاً علاوه بر قرمزي و التهاب با درد و ترشح همراه است. در صورتيكه قرمزي بعد از شنا در استخر از حد يك التهاب خفيف فرا تر رفته و با ترشح همراه باشد بهتر است به چشم پزشك مراجعه كنيد.
در مجموع رعايت نكات زير تا حدود زيادي مانع از مشكلات چشم ناشي از شنا در استخر مي شود:
بلافاصله پس از بيرون آمدن از آب دوش بگيرد. دوش گرفتن سبب مي شود كلرامين از پوست، مو و چشم شما شسته شود.
بلافاصله پس از شنا از قطره هاي اشك مصنوعي استفاده كنيد.
از عينك شنا استفاده كنيد
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)